Kedili Yaşam

Korsan

2011-08-12T21:30:00.001+03:00

İçinde sonsuza denk uyuyacağın şehre birlikte bıraktık ayak izlerimizi...Sonra, sen gittin, bende gittim o şehirden. Merhabamız birlikte idi, vedamız da ortak oldu. Bugün yüreğimde kanıyor bir "Tırmık İzi" Işıklar içinde ol "KORSAN"

Ricky Zamanı

2011-06-11T23:04:00.002+03:00

Gelirdi, gelmezdi! Aman, ne zaman geliyordu? Hadi gelsindi derken, geliyor yahu. Sonunda. 18 Haziran akşamı bu adam ile sabahlar olmasın moduna geçiş. Elbette Ricky, elbette Martin…

Tanrı'nın Orkestrası

2011-05-20T22:37:00.001+03:00

Gün ağarmasıyla başlayan senfoni orkestra… Orkestra şefi Güneş, gökyüzü aydınlandıkça orkestranın katılımcıları çoğalıyor. Ta ki ortalık aydınlanıncaya kadar…

Kemanda bülbüller, trombonda kazlar, klarnette kargalar, ritim gitarda kumrular, davulda ve bateride köpekler, solo gitarda horozlar, orgda kurbağalar…

Tanrı’nın Orkestrası! Basların, tizlerin mükemmel geçişlerle başarıldığı bambaşka bir müzik kültürü. Beethoven, Mozart, bu orkestradan çok gerilerde.

Önce kurşuni, sonra beyazlaşan ve sonunda güneşin doğuşuyla mavileşen gökyüzü… Gün ağarmasıyla sazların üzerindeki sis yorganı, soyunan seksi bir kadın gibi açılmaya başlıyor.

Gün doğumuyla orkestranın ağırdan sunduğu senfoninin azalmasını ve bitirilmesini umursamayan nehir, tüm berraklığı ile Güneş’in orkestra şefliğini kabullenmeden kendince akıyor… Hep akıyor…

Canan Tan – İz (Sayfa 387-388 Azmak’la Yüzleşmek)

Sevişmek...

2011-05-18T20:07:00.001+03:00

"Şu dünyada bırakın kavgayı, gürültüyü filan da sevişin, sevişin diyen Aysel Gürel adına Müjde Ar'ı ayakta alkışlarım. Onun kızı olmak demek böyle bir şeydir işte. Hayatın sırrı hayata bakışında gizlidir. Sevişmek kadar güzel olan başka ne var ki dünyada?

Bilen, bilir. Hayata bakışım Sezen Aksu'nun bir şarkısında gizlidir benim. Savaşma seviş benle...

Yetinmek...

2011-05-15T22:27:00.002+03:00

Aslında kendini bıraksan her şey güzel olacak dedi.

Ne istediğimi bilmiyorum demek isterdi ama diyemedi.

Belki bu yüzden hiçbir zaman elindeki ile yetinmeyi bilmedi.

Hep merak etti

Oysa üzerine sinen ten kokusunda eridi, gitti.

Sonra silkelendi.

Sahi bıraksa kendini, mutlu olabilecek miydi?

Hiç bilemedi…

Blue

2011-02-27T15:56:00.000+02:00

Frida&Diego

2011-02-19T22:21:00.000+02:00

PERA MÜZESİ (3. KAT) FRIDA KAHLO & DIEGO RİVERA SERGİSİ

İçimdeki Düşman

2011-02-02T16:54:00.002+02:00

İstanbul Modern, sarsıcı ve merak uyandıran bir sergiye ev sahipliği yapıyor. Kutluğ Ataman’ın The Enemy Inside Me yani içimdeki düşman sergisi. İstanbul Modern’in içerisine girip, alt kata, süreli sergiler bölümüne indiğinizde sizi sarıp sarmalıyor Kutluğ Ataman’ın müthiş çalışması. Hiç sıkılmadan, üstelik bir sonraki adımda ne göreceğim diyerek, merakla geziyorsunuz. Gidecek olanlara ayaküstü değil, bolca vakit ayırarak gitmelerini öneriyorum. Çünkü, İçimdeki Düşman başlıklı sergi, sanatçının kariyerinde kilometre taşı olmuş, video enstalasyonlarını bir araya getiriyor.

Bu sergide Peruk Takan Kadınlar (1999), Ruhuma Asla (2001), Bu Bir Fasit Daire (2002), 99 Ad (2002), Veronica Read’in 4 Mevsimi (2002), Stefan’ın Odası (2004), Tanıklık (2006), Cennet (2006), Türk Lokumu (2007) ve fff (2006-9) olarak adlandırdığı çalışmaları yer alıyor. Ayrıca, Thomas Dane Gallery ve 29. São Paulo Bienali 2010 tarafından desteklenen Dilenciler (2010) adlı yeni ve önemli bir çalışması da bulunuyor.

Özellikle Peruk Takan Kadınlar ve Ruhuma Asla, önlerinde uzunca bir süre oturularak izlenecek, harika çalışmalarından. Ben bu iki çalışmadan ve sergi genelinden çok etkilendiğimi söyleyebilirim. Kutluğ Ataman’ın, İçimdeki Düşman isimli sergisi, İstanbul Modern’de 6 Mart’a kadar gidilip görülebilir. Hatta görülmelidir.

Sergi gezmesi bittikten sonra, kırmızı şarabımı yudumlayarak gördüklerimi kendi kafamda ve dostlarımla yorumlamayı severim. Oturdum her zaman ki yerime. Önümden geçen gemilere, Selimiye Kışlası’na, Kız Kulesi’ne baktım. Kafamı sağa çevirdim, Sarayburnu ile karşılaştım. Sultan Süleyman’ı ve Hürrem’i düşündüm. Hey gidi İstanbul dedim. Neler neler yaşıyoruz, yaşatıyorsun bize. Sonra gülümsedim…

Not: Hayat enerjisini çok sevdiğim ve hep konuşmalarımızda benim dişi halim dediğim rahmetli Defne Joy Foster senin ile ölüm kelimesi nasıl yan yana geldi anlayamadım. Bir oyun daha yaptın kendince. Hayatın ne demek olduğunu gösterdin bizlere. Biliyorum orada da gülümseyeceksin hep. Bu sefer 3 yaşındaki güzel oğluna bakıp gülümseyeceksin. Erkendi çok erkendi ama elinde değildi Defne. Işıklar içinde ol…

İki Çarpı İki

2011-01-27T22:12:00.005+02:00

Müthiş oynadılar ve alkışların da en çoşkulusunu hak ettiler. Sevgili Adnan Biricik ve Seray Yeniay sizleri kutlamamak mümkün değil. İki kadın, İki erkek, ikisi baskın ikisi pasif dört karekteri ne güzel sundunuz. Oyunun her kelimesi kafada şöyle bir tartıp düşünülesiydi. Uzun süredir izlemek istemekte haklıymışım. Üstelik Beyoğlu Küçük Sahne kokusunu hissetmek çok başkaydı. Tebrikler.

Oyundan bir söz; Sadece başarmak için yaşayanlar var, zevk almak için yaşayan hiç kimse yok gibi.

Not: Fotoğraflar Devlet Tiyatroları resmi web sitesinden alınmıştır.

Suçsuz

2011-01-20T00:31:00.002+02:00

Tüm dinlerin buluşması gibi Agos Gazetesi önünde Müslüman, Hristiyan, Yahudi ama önce insan olmayi başarmış üç arkadaş sohbet ettik. İnançlarımız değildi bizi bir araya getiren. İnsan olmamızdı kardeşce birleştiren. Etiketlemedik hiç birbirimizi. Yalın halimizle sevdik, insan halimizi. Bir kırmızı çiçek bıraktım Hrant'a. İnsanlığın üzerinden çizik geçti bir kere daha. Unutmadık katledilen, suçsuz gazetecileri. Aziz hatıralarına sonsuz saygıyla.

Yaşsız Manolyalar

2011-01-17T19:42:00.003+02:00

Yaşsız Manolyalar. Sahneye adım atar atmaz bunu dedim. O kadar yaşam enerjisi dolu, başarılı, değerli oyuncular ki, değil onları ayakta alkışlamak, önlerinde saygı ile eğilmeyi borç biliyorum. Nedim Saban her zaman kibar, beyefendi ve centilmen gönüllü bir insan olmuştur oyuncu olmasının çok ötesinde. O bu nazik daveti ile keyfimize keyif katarak, bir kere daha ne kadar “İNSAN” olduğunu göstermiştir. Çünkü sanatçı etrafındaki olup bitene sırtını dönen değil, toplumu kendi gelişimine ortak edendir.

Suna Keskin, Suzan Aksoy ve Oya inci altın kızlar gerçekten. Yıllarını Türk tiyatrosuna vermiş sahne emekçileri onlar. Benim gözümde ise çok farklı yere sahipler. Çünkü onların oyunlarına saklı nice anılarım var benim. Bu yüzden bir başka severim onları. Oyun sonunda en önde ayağa kalkıp, bravo diye bağırarak alkışlamamda bundandır. Yıllar evvel, TRT İstanbul Radyosu’nda değerli sanatçı büyüğüm Enis Ağabeyimle (Fosforoğlu) Suna Keskin sohbetimiz hâlâ akıllardadır.

İlk perdeden ikinci perdenin sonuna kadar, Türk tiyatrosunun duayenlerini keyifle izledim. Onlara karşı saygım ve sevgim bir kere daha arttı. Özellikle “sizi öldürmeyen şey güçlendirir” teması ve hep erkekler değil, kadınlarda, çelik gibi olabilir mesajı o kadar net ve belirgin verildi ki, tebrikleri hak ediyorlar. Suzan Aksoy’un ikinci perdede ki ağlama sahnesi ise, sadece o kısım izlemek için gidilirdi, dedirtti bana. Saadet Işıl Aksoy, Şenay Gürler, Aslıhan Erguvan'a da emeklerinden dolayı teşekkürler.

Nedim Saban ile Tiyatrokare'nin yeni oyunu, Büyük İkramiye’de buluşmak üzere sözleştik. En kısa zamanda, benim çok sevdiğim ve ilk tiyatro denemesi olduğunu bildiğim, Armağan Çağlayan’ın da yer aldığı bu oyunu izleyip, yine burada paylaşmak üzere diyelim ve şimdilik nokta koyalım.

Çelik Manolyalar

2011-01-15T11:14:00.003+02:00

Bugün saat 15:30'da değerli oyuncu Nedim Saban'ın davetlisi olarak Tiyatrokare'nin oyunu "Çelik Manolyalar'ı" izlemeye gidiyoruz. Gidip izleyelim oyunun ayrıntılarını burada paylaşırız. Bu nazik daveti için Nedim Saban'a teşekkürlerimle.

Çelik Manolyalar, bir kuaför salonunda, hayata direnen kadınların mücadelesini anlatıyor. Aslında çelik yüreklerle savaşırken, manolya gibi solan bu kadınlar, dış görünüşlerinde hiç bir şeye aldırmıyor gibi görünüp, süslenip, düğün hazırlığı yaparlarken, içlerinde hastalık, ölüm, yaşam mücadelesi vermektedirler. Robert Harling'in kaleme aldığı oyun, Tiyatrokare'nin 19. mevsiminde İngiltere'de de oyunlar sahneye koyan Mehmet Ergen tarafından yönetilmiştir. Julia Roberts, Dolly Part, Sally Field, Olympia Dukakis, Shirley Maclaine gibi starların oynadığı ve çok sevilen bir film olarak sinema tarihine geçen "Çelik Manolyalar"da, Saadet Işıl Aksoy, Şenay Gürler, Suzan Aksoy, Suna Keskin, Oya İnci, Aslıhan Erguvan gibi Türk Tiyatrosu'nun önemli kadın oyuncuları rol almıştır.

Büyük Bir Kentteki Küçük Problemler

2011-01-03T21:08:00.001+02:00

TOBIAS REHBERGER
"Büyük Bir Kentteki Küçük Problemler"

Sergi

1966 yılında doğan Frankfurt'lu sanatçı Tobias Rehberger'in geniş bir kapsama yayılan işleri, sanat ve günlük hayatın zıt kutupları arasında hareket eder.

Yaptığı yerleştirmeler, heykeller ve objeler, sanat, yaşam ve tasarım arasındaki etkileşim anına hem çağdaş, hem de duysal bir şekilde odaklanır. Rehberger, 1997 yılından itibaren çalışmalarını kamusal alanlara da taşıdı. Son 12 yıldır tarih ve anlatılara çağrışım yaparak artık kullanılmayan yerlerin unutulmuş güzelliklerini tekrar ortaya çıkarıyor, alışılagelmiş algıları kırıyor ve dikkatimizi geçici olanın üzerine çekiyor. 2009 yılında Tobias Rehberger'den 53. Venedik Bienali'nin kafeteryasının tasarımını yapması istendi. Rehberger, "Was du liebst, bringt dich auch zum Weinen" adlı bu projesiyle bienalin En İyi Sanatçı Altın Aslan ödülünü aldı.

Akbank Sanat Bildirisi

PastPresentFuture

2011-01-01T17:09:00.002+02:00

PastPresentFuture –UniCredit Koleksiyonu’ndan Bir Seçki”
Yapı Kredi Kültür Merkezi, İstanbul Sergisi
Dört Yüzyıllık Sanatta Uluslararası 90 Çalışma
6 Kasım 2010 - 7 Ocak 2011

UniCredit Sanat Koleksiyonu ve Yapı Kredi Sanat Koleksiyonu içerisinden Seçilen Eserler

Yapı Kredi Kültür Merkezi, Ekim 2009’da Viyana’da ve Şubat 2010’da Verona’da açılan “PastPresentFuture” (GeçmişŞimdiGelecek) gezici sergisine ev sahipliği yapıyor. Avrupa’nın en büyük kurum koleksiyonlarından UniCredit Sanat Koleksiyonu ve Yapı Kredi Sanat Koleksiyonu’ndan seçilen eserleri Avrupa Kültür Başkenti İstanbul’a getiren sergi, 6 Kasım 2010 - 7 Ocak 2011 tarihleri arasında ziyaret edilebilecek. Sergilenen eserler UniCredit bünyesindeki çeşitli bankaların koleksiyonlarından seçildi. Sergide Yapı Kredi Sanat Koleksiyonu’ndan da Osman Hamdi Bey’in Feraceli Kadınlar’ının yanı sıra farklı kuşaklardan yedi sanatçının yedi eseri yer alıyor.

Sonsuz

2010-12-29T16:16:00.000+02:00

Zaman denilen kavramdır biten, giden. Oysa aslolan sonsuzluktur. Bu yüzden ruhunu esir etme zamana. Bırak sonsuzluğa.

Rakı Haftası

2010-12-10T18:25:00.000+02:00

Geçen hafta Cumartesi akşamı Dünya Rakı Haftasında ortalığın yine fena tozunu aldık. E.B. ben. Ö. Ve Ö. Muhteşem bir akşam+gece geçirdik. Benim Kumkapı meydanında kurulmuş olan sahneda Nuri Alço ile şarkı söylememden tutunda kendi başıma çile bülbülümde Allah diye bağırttırmam aman aman aman ne olaylar yarattı. Etkileri geçsin öyle yazayım dedim yahu :)) Bir de dansöz kazam var ki hiç konuşmayalım. Kızın kafasına bir dirsek geçirdim yanlışlıkla benden nasıl kaçacağını bilemedi. Çok eğlendik. Sözün özü budur. Dahası alttaki fotoğraflarda gizlidir.

Işın'dan Balans Ayarı

2010-12-04T15:04:00.000+02:00

Solistimin tam karşısında isem
Üstelik fit bir hatun olmuşsa solist
Sesi her ne söylersen söyle ama sen söyle dedirtiyorsa
Olay bitmiştir.
Işın'dan 2010 yılının son İstanbul
BALANS AYARI

Karanlık Bir İş, İki İş Üç İş...

2010-12-03T10:13:00.000+02:00

Karanlık işler harika çıkarılmış bir iş. Oyunculuk mükemmel, kahkaha garanti, kostümler şıkır şıkır, dekor iç açıcı. Devlet tiyatrolarında uzunca bir süredir izlediğim en iyi oyunlardan biri diyebilirim. Fazla uzatmadan İstanbullu tiyatro severler gitmeli, izlemeli diyorum. Levent Özdilek zaten oyunculuğunun zirvesinde olan bir sanatçı. Genç ama müthiş yetenekli Aydın Şentürk’ü anmadan geçmemek lazım. Çünkü bu adam benim kahkahalarımın en önemli sebebiydi.

Keyifli bir akşam geçirdik. Ardından Kuzguncuk’tan baktık bu sefer boğaza. Eskileri konuştuk biraz. Yaptığımız planları, İstanbul için düşündüklerimizi, gerçekleştirdiklerimizi. Çok şükür ettik yaratıcımıza.

Sonra bir fare kardeş geldi yanımıza. Gece geç saatlerde, sizin burada ne işiniz var der gibiydi. Zaman benim zamanım, haydi bakalım siz evinize. Tıkır tıkır dolaştı çalıların arasından, bankların altına. Karın doyurma peşindeydi, belliydi.

Onu uğurladık derken, bu yakışıklı köpek çocuk geldi yanımıza. Başını dizime dayadı, sonra o da ortak oldu sohbetin ortasına. Yanımızda uyumayı seçti. Tercih onun, bize saygı gösterip azıcık mıncıklaması düştü. Üstelik semtine gelmiş olan biz misafirlerine, acayip konuksever davrandı. Biz giderken, arabaya kadar uğurlamayı ihmal etmedi.

Sigara Dumanı ve Beklemek

2010-11-27T10:19:00.001+02:00

Ada Kitabevi ve kırmızı şarabı
Dostlarla hararetli, içten, samimi konuşmaların yeri
Olduğum yerden çektim bu fotoğrafı
Adı ne olsun dedim.
Sigara dumanı ve beklemek olsun dediler.
Bizi anlatıyor aslında bu isim.
Çünkü dün akşam sigara için, kapı önüne çıkan dostların yanından çekildi.
Adı sigara dumanı ve beklemek.
Herkesin baktığı.

Çalgıcı ve Kedi

2010-11-23T17:59:00.002+02:00

Sokaktan akıp gidiyor insanlar bense köşeden izleyici. Tıpkı ahşap pencere önünden sokağa bakan yaramaz kedi gibi.

Bir kedi düşlüyor adam. Neler düşündüğünü düşünüyor. Sokaktan geçenlere yüklediği anlamı. Bir kedi bir de adam.

Bir sokak çalgıcısı geçiyor kedinin önünden. Umursamıyor kedi çalgıcıyı. Onunda kendini umursamayacağını düşünüyor, yanılıyor.

Merhaba diyor çalgıcı kediye. Sen sokak kedisi ben sokak çalgıcısı. Sende beklersin birileri karnımı doyursun diye, bende beklerim bahşiş verilsin diye.

Sen sokak kedisi, ben sokak çalgıcısı. Ne fark var aramızda? Can değil mi ortak olan? O zaman paylaşmak aslolan.

Sokak çalgıcıları ile sokak kedileri, ortak duyguların farklı yansımaları.

Her ikisi de köşe başından hayatı dikizleyen

“Hayat Sokaklarda!!!” diyen.

Bu ara sessiz, sakin, uslu bir kedidir, aslında adam. Nerede, nasıl gezindiği belli olmayan. Her köşe başından bakmayı seçen, sokağı seven.

Le Site

2010-11-18T14:19:00.000+02:00

Ruhumu latin dansları esir aldı

Ruhumu şimdide Dany teslim aldı

Dans ederek ölmeyi istemek

Garip ama istek.

Luissel Durum

2010-11-15T00:55:00.001+02:00

Şömine ve Luis Miguel

Şarap ve Luis Miguel

Kedi ve Luis Miguel

Sevgili Luis Miguel

Olmazsa olmaz Luis Miguel

Online Mode

2010-11-13T11:44:00.004+02:00

Dün akşam Kutsi ile eğlenildi mi, eğlenildi. Göbekler atıldı mı, atıldı. Kadehler tokuşturuldu mu, tokuşturuldu. Doktorlar dizisi ile ilgili espriler yapıldı mı, yapıldı. Alp ve Ebru beni yerlere serdi mi, serdi :)) Güzel bir gecenin ardından kahvaltı edilip kahve içildi ve bavullar hazırlandı. Hadi bakalım şimdi yollar bize memleket. İstanbul bir haftalığına Allah’a emanet.

Ek Not: İstanbul gece hayatının önemli mekanlarından THE MİX, yeni sezonda kapılarını açmış bulunuyor. İstanbul'da olanlar için bu gece Hakan Altun'un sahne alacağını belirtelim.

Dengeler Bazen Şaşar...

2010-11-11T20:29:00.001+02:00

Adam geleli bir sene olmadı Londra’dan, yine gidiyor. Dolayısıyla neyi getirmişti neyi getirmemişti hatırlamıyor. Yaptığı tek şey onun için çok önemli olan giysilerini, çeşitli eşyalarını, notları bavuluna doldurmak. Dün akşam saydık tam 6 adet bavulla gidiyor. :) İstanbul’daki ev, eşyaları ile kiralanmıştı. Dolayısı ile geride bıraktığı çok çok önemli bir şeyi kalmıyor. Ufak tefek eşyası daha önceden de yaptığı gibi ihtiyacı olana dağıtılıyor. Dün akşam fark ettim de meğer aklında gitmek zati varmış bizim doktorun. İstanbul'daki eğretiliğinden belliymiş.

Kahvelerimizi aldık elimize. İçimize çektik güzelim boğaz havasını. Kulağımızda şu ezgi ile uzandık geceye doğru. Uyuya kalmışım oturduğum yerde. Üzerimde bir kedi, bir de battaniye ile. Dengeler bazen şaşar, işte o günler.

Fırat bak bizim kız Alice senin için söylüyor, bunu iyi bilirsin sen :)) Good bye baby

Sonsuzluk

2010-11-10T20:14:00.001+02:00

Hep kalbimde taşıyorum

Bugün kabimin üzerinde de taşıdım

Büyük Atatürk

Işığın ışığımız

İlkelerin ilkelerimiz

Laik cumhuriyetin yılmaz bekçileri

Atatürk çocuklarıyız biz

Kendine İyi Bak...

2010-11-07T09:48:00.001+02:00

Fotoğraf: Geçip Gitmek Beyoğlu (Pirate)

Geçip gitmek, var olan düzeni değiştirmek, belki de hep gitmeye odaklanıp, göçebe olmayı seçmek yürek ister bilirim. Bir keredir yaşam denilen serüven. Beyaz kâğıda, tükenmez kalemle düşülen notlar gibidir. Tekrarı olmayacaktır. Bu yüzden gitmeye, farklı yerleri görmeye, farklı insanları tanımaya, farklı hayatları merak edene bakışım çok başkadır. Yerleri ayrıdır. Bunu her defasında söylerim.

Geçen kış gelmişti uzmanlığını tamamlayıp. Yanında çok da güzel bir hanım ile dâhil olmuştu paylaşımlarımıza. Londra’da, bir hastanede uzmanlığını tamamlamış, yakışıklı ve başarılı bir hekim Fırat.

1 hafta kadar önceydi. Aradı beni ve biz gidiyoruz dedi. Nereye dedim gayet umursamaz bir tavırla. Londra’ya dedi. Dönüş kararı aldık ve bundan sonra orada yaşamaya karar verdik. Durdum önce biraz. Bozuldum açıkçası. Böyle iyi yürekli, sohbeti doyumsuz bir arkadaşı uğurlayacak olmanın hüznünü yaşadım. Ancak o duraksamanın ardından ona şöyle dedim. Yolun açık olsun Fırat. Git elbet, olmak istediğiniz yerde olun. Bir kere yaşanıyorsa bu hayat, nerede, kiminle, ne şekilde yaşayacağına da elbet sen karar vereceksin. Üstelik böyle köklü kararlar alabilmek yürek işidir. Bu da sen gibi bir adama yakışırdı. Seni her zaman çok seviyorum bunu bil ve git.

Konuşmadı bu sözlerin ardından. Yutkunduğunu hissettim ve dedi ki cumartesi akşamını ayır bize. Seve seve dedim. Sessiz sakin bir köşe seçelim ve sadece eskileri konuşup, biraz da içelim. Olur doktorcum dedim, olur elbet. Benim gizli bahçelerden birini ayarlayalım dedim. O işi hallettim ben, sen gel yeter dedi.

Herkesten uzak bir köşe seçtik dün akşam. Alınacakları aldık yanımıza, içler biraz buruk. Gözler biraz nemli. Biraz ağladık da dün akşam. Hep gülmek değil ya ağlamak ta güzeldir kimi zaman. Gidenleri, doktorcuğumuzu uğurluyoruz, bizleri asla unutmayacağını bilerek.

Yan yana gelmiş yürekleri birbirinin aynası olan dostlar olarak şunu dedik. “Hiçbir yerde kalmak niyetinde değiliz. Hiçbir şehir hiçbir liman bize göre değil. Yeter ki yol izin versin gidelim.” Ayrıca bu şarkı “Uykusuzlar Kulübü” üyelerinin -bir ağızdan- Fırat’a dün akşam söylediği şarkı idi.

Babalar Gibi Sohbet

2010-10-30T10:12:00.000+03:00

Babamla uzun zamandan sonra, kendimize zaman ayırıp aile dişilerinden uzak, güzel bir yemek yedik. Sohbet ettik, gezdik. Çiçek pasajına, asmalıya, nevizadeye daldık. Baba uyumlu adam. Hâlâ küçük, her an donunu çıkarıp sağa sola işeme ihtimali olan yaramaz oğlan çocuğuyum onun için. Bu yüzden çok rahatım onun yanında ve bu yüzden hiç kimseyle olamayacak kadar canım kanım onunla. Her an gür sesiyle oğlum diye seslenişi ise hep kulaklarımda.

Salata Mevzusu

2010-10-17T12:37:00.001+03:00

İstanbul’a yaklaşık iki haftadır yağışlar egemen oldu. Bakınız İstiklal fotoğrafdaki gibi rengârenk şemsiyelerle dolup taştı. Yani İstiklale şemsiyeler hâkimdi. Dedim ki K.’ye; seninle aynı şemsiye altında yürümek var. Yürüyelim dedi. Seninle aynı pizza hut’ın salata barına saldırmak var. Saldıralım dedi. Uyumlusun K. seviyorum seni:)

Ters

2010-10-16T16:52:00.002+03:00

Hep aynı yöne gidenlerin arasında olmak için direnmemeli. Zaman zaman karşı şerite geçip yerinde uygunsuzluklar yapılmalı. Kim bilir belki çok daha kısa sürede varacaksınız gideceğiniz yere? Hep var olan düzende gitmek yerine, zaman zaman tersten gitmeyi denemeli insan, denemeli.

2010-10-10T17:22:00.017+03:00

Biri açılmayı bekliyor, diğer yandaki küçükler dolmayı bekliyor. Birileri de hadi balık olsun da midelere indirelim diyor. Pazar günü evlere şenlik :)

Akşama K. ve ben sinema programı yapıyoruz. Pazar akşamına güzel bir film iyi gider düşüncesindeyiz. Filmin adını yazamıyorum henüz karar vermedik.

Dün gece K. ile bu şarkı çaldığında karşılıklı kahkaha atıp işte bu dedik.

Ne âlâ

2010-10-09T12:57:00.000+03:00

Anne elinden çıkmış bir Cıııııııııııııızzzzzzzzlama :)))))

Yanında nutella

Ohhhhhh ne âlâ...

İstanbul'da İstanbul Şarkıları Söylendi

2010-10-07T01:12:00.005+03:00

Bir çoğu TRT İstanbul Radyosu’nun çok değerli sanatçısı. Ben onlarla ne çok şey öğrendim. Müzik adamı olmak, doğru müzik kulağına sahip olabilmek ne demek sayelerinde öğrendim. Dolayısıyla, benim için çok başka ve özel bir yerdedirler. Saçlarını radyonun koridorunda sanat adına beyazlatan, gerçek kavramının anlamını tam anlamıyla dolduran sanat emekçileri. Gerçek sanatın, gerçek emekçileri...

Recep Alper Çevirel bu akşam kulakların pasını silmekle kalmadı tam anlamıyla bir Türk Müziği Şöleni sundu. Kendisi benim değerli hocalarımdan biridir. Çünkü Ortaköy Türk Müziği Cemiyetine 2 hafta önce başlamış çiçeği burnunda talebesiyim :)). Bu değerli hocadan çok şey öğreneceğim, heyecanlıyım. Çok güzellikler paylaşacağız ve kendi vereceğimiz konserler başta olmak üzere, pek çok güzel etkinliklerde buluşacağız. Ortaköy Gönül Dostları olarak keyifle dinledik hocamızı. İstanbul’un kurtuluşunun 87. yıldönümü, Altunizade Kültür Merkezi’nin açılışı ile birleşince İstanbul şarkıları eşlik etti geceye. Alper Hoca bütün eserleri tek kelime ile enfes okudu. İstanbul Radyosu’nun çok değerli sanatçıları Ayhan Varol, sevgili Nevbahar Özel başta olmak üzere harikalar yarattılar herbiri. Sazdan söze kadar, onlar için ne denebilir ki? Emeği geçene teşekkür, kraliçe kentte yaşama şansına nail olan bizlere biraz gurur, biraz sevinç. Emeğe saygı, hürmet ve teşekkürle…

Beyoğlu 4.Sahaf Festivali

2010-09-25T19:25:00.002+03:00

Bu sayfanın çıkış aşamasını bilen herkes kedi ve kitabın Kedili Yaşam için ne kadar önemli olduğunu bilir. Ne kedisiz ne kitapsız diyenlerdeniz. Dolayısıyla Beyoğlu 4. Sahaf Festivali'nden kitap üzerindeki bu güzel adam ile selamlamak istedim bu hafta hepinizi, merhabalar dostlar...

Sevgili B. organize etti ve dediki yavrum Cumartesi müsait misin? Sen ararsında biz müsait olmaz mıyız dedik ve F ile de konuşularak bir program yapıldı. Taksim'in göbeciğinde kurulan sahafların yollarına düşüldü. Pek çok kitapta ne değişik izlere rastlanıldı. Pek çok sayfanın kokusu uzun uzun içe çekildi. Üç arkadaş dedikodu yapıldı. Kitaplar üzerine, bizi buluşturan kaynaştıran sosyal platformlar üzerine sohbetler edildi. Gülündü, eğlenildi. Taş plaklardan yayılan ezgiler doldurdu ruhumuzu. Bir ara sahaf festivalinde ne alaka dediğimiz darbuka sazı duyunca ben başladım oynamaya bizimkilerin yapma ama yapma bakışları arasında :)) Teşekkürler bebeğim B. sana aşığım ve seviyorum seni. Sen benim gerçek ve tek aşkımsın. Her ikimiz farklı kişilerle ilerlesekde, gün gelecek birbirimizi bulacağız inanıyorum. F., yakışıklı F., B. benimdir ona dokunanı yakarım seninle paylaşamam :))))))) Seviyorum yavrular sizi.

Fashion's Night Out İstanbul - Nişantaşı

2010-09-19T12:14:00.000+03:00

Nişantaşı ayağı son derece gösterişli, kalabalık, bol kırmızı şaraplı, sohbetli, kahkahalıydı. Bol bol alışveriş yaptık, eve dolu dolu geldik

Gece gece

2010-09-11T19:59:00.001+03:00

Dün akşam müthiş bir akşam+gece geçirdik. Bunun için öncelikle K.’ye kocaman bir teşekkür benden. Telefonda sert sesini duyduğumda, duş alıp giyinip fırlamam bir oldu. Bebekte buluştuk benim bir tanemle. Yapacaklarımız vardı ve uğranacak dostlarımız. İyi bayramlar dileklerimizi ilettik. Ardından Starbucks’a girdik ve boğaza karşı kahvelerimizi içerken aramam gereken S.yi aradım. Kalan son eşyalarımı almam lazım, müsait misin? dedim. En azından bir kere daha görüşmemiz lazım, bu aceleyle olacak bir şey değil dedi. Beklediğimden de zorlaştıracak süreci anladığım kadarıyla diyerek sustum. Üzerinde durmadık planmış güzel bir gece programımız vardı. İstanbul’un en sıra dışı gece kulüplerinden birinde yakın bir dostumuzun konuğuyduk. Zıpladık Bebek’ten Taksim’e. Ortaköy’den Beşiktaş’a kadar olan kısmı zar zor geçebildik. Yoğun mu yoğun bir trafik vardı. Bende boş durmadım. O sıkışık trafikte fotoğraf çektim.

Sonuçta; bir gecenin daha sabaha erdirildiği İstanbul’da, gece ne oldu acaba, yine ne yaptım, diye düşünürken o kafayla telefon numaramı kimlere verdiğimi hatırlatmakta gecikmediler. Merhaba H. ben filanca hani akşam diye başlayan bir grubum oluyor her geceden sabaha eren gün başlangıcında. Hatırlamıyorum, hani yüzler gözümün önünde de, yüzler ile bedenleri çakıştıramıyorum, kimin bedeni kimin kafası misali :)

Ben dans ederken sağım solum olmaz. Tanıyıp tanımadığımın da önemi olmaz. Bana ayak uydurmak isteyen herkesi karşıma alabilirim. Bu çok yakın ilişkiler içerisine girmiş olmamızı göstermez. Biraz fazla ilgilensem bile :)

Hande’nin şu şarkısı var ya yerden ayaklarımı kesti.

Gece sonrası 5:30 dolayları evlere gidip dişler fırçalanıp yataklara girmeden nohut pilafffffff :)))

Türkiye-Slovenya

2010-09-09T01:11:00.000+03:00

Salsa yap içindeki özgür ruh açığa çıksın.

Dahası milliler Slovenya’yı da ezsin geçsin.

Ne ister insan blog.
Türkiye 95 – 68 Slovenya olsun ister.

Oldu be.

Suskunlukta Çok Şey Anlatırmış!

2010-09-07T12:46:00.001+03:00

Bir akşamüzeri oturup konuşmak istemişti uzun zamandan sonra.
Yan yana geldik ve sadece sustuk biz.
Karşımızda değişen İstanbul manzarası.
Giden vapurlara takıldı bakışlarımız
Birbiri ile geçişen vapurlara
Bulunduğumuz yerden bizi de almıştı vapurlar
Ya da ben öyle sanmışım
Ayağa kalktık, sarıldık sıkıca
Meğer ne çok şey konuşmuşuz, o kadar
SUSKUNLUKTA

Caddebostan'da Türkiye - Fransa Heyecanı

2010-09-06T00:26:00.003+03:00

Nasıl bir akşamdı ama. Türkiye Fransa'yı gümbür gümbür inletirken, Caddebostan sahilde Murat Dalkılıç başta olmak üzere tüm Caddebostanlılar bir ağızdan ve tek yürek bağırdı kırmızı - beyaz, en büyük, Türkiye. Aralarda ayağa kalkıldı, hep birlikte bir sağdan, bir soldan. Benim salsa dansım görülmeliydi :)

Çarşamba akşamı Türkiye - Slovenya maçında buluşmak üzere ve herkes üzerine kırmızı beyaz giyeceğine söz vererek ayrıldık. Güzel akşamdı vesselam :))

1994-2010

2010-09-04T13:45:00.003+03:00

İstanbul Modern, moda ve çağdaş sanatın önde gelen temsilcilerinden Hüseyin Çağlayan’ın Türkiye’deki en kapsamlı sergisini sunuyor.

Modayı kavramların ifade bulduğu bir keşif alanı olarak sunan Hüseyin Çağlayan, giyimin ne anlama geldiğine dair önkabullere meydan okuyor. Günümüz dünyasının politik, ekonomik ve sosyal gerçeklerinden yola çıkıyor ve modayla doğrudan doğruya ilişki kurulması güç disiplinlerden ilham alarak, kavramsal fikirleri felsefi bir konumlandırmayla sunan tasarımlar gerçekleştiriyor. Tasarladığı giysiler, ardında yatan düşünce süreçlerini yansıtırken, büyük beğeni toplayan defileleri birer performans işlevi görüyor. Moda koleksiyonlarının yanı sıra enstalasyonlar yapıyor, kısa filmler yönetiyor ve sahne performansları için kostümler tasarlıyor.

Daha önce Londra Tasarım Müzesi ile Tokyo Çağdaş Sanat Müzesi’nde sergilenen ve küratörlüğünü Donna Loveday’in yaptığı sergide Hüseyin Çağlayan’ın 1994 ile 2010 yılları arasında ürettiği moda koleksiyonları, enstalasyonları ve filmleri bir araya geliyor. Bu önemli seçkideki çalışmalar mimari, felsefe, bilim, tarih, antropoloji, biyoloji ve teknolojiden esinlenen Hüseyin Çağlayan’ın genetik, teknolojik ilerleme, yer değiştirme, göçmenlik ve kültürel kimlik gibi çeşitli alanlardaki düşüncelerini yansıtıyor.

Sergide Çağlayan’ın Geçici Müdahale, Hareketsizlik, Mektup Elbise, Panoramik, Uçak Elbise (Ekoform), Şefkat Yorgunluğu, Sözlerden Sonra, Zamansal Meditasyonlar, Ambimorfik, Olmayıp Varolan, Okumalar, Önce Eksi Şimdi, Kaderin Tecellisi, Genometrik, Dinlenme, Yerden Geçide, Jeotropik, Körmanzara, Yüz On Bir, Anestezi, Havadan, Toprağa Bağlı, Tatlı Aylaklık, Akrabalık Yolculukları, Mikro Coğrafya ve Tünel başlıklı çalışmaları sergileniyor.

Gezilip görülmesi gereken bir sergi olmakla birlikte, beni en çok girişte yer alan ve sergi sonuna kadarda zihnimde yerini koruyan çalışması etkiledi. Kumaşın demir tozuyla kaplandıktan sonra toprağa gömülerek, orada tıpkı hayatta olduğu gibi tüm aşınmalara, çürümelere, organizmalara tabi olduktan sonra hayata dönen çalışması son derece ilginçti.

Not: Nereye kayboldun, yine nerdesin, eeeeee napıyosun diyen sözcükler yükselmişti ki işte çıkıveriyorum kapı arkasından. Buradayım heeeeeeey ahali merhaaaaaabbaaaaaaaa. İstanbul’da değildim iş nedeniyle. Eksenimi şaşırdım ama geldim. Evimdeyim ve odamdan bildiriyorum şu an. Nasıl özlemişim yatağımı, eşyalarımı, banyomu, evimin musluğundan akan suyu, İstanbul’umu. İstediğiniz kadar bol yıldızlı otellerde olun. Benim evimin havasını sağlayamaz hiç biri. Çok şükür yeniden kavuşturan tanrıya.

Orjinal Vücut Dünyası Sergisi

2010-08-27T15:04:00.000+03:00

Body Worlds müthiş bir çalışmanın ürünü. İçeri girer girmez çok önceden çekip gitmiş canlılara ait bedenlerin soluklarını ensenizde hissediyorsunuz. Beden bağışçılarının plastinatları oldukça etkileyici. DR. Gunther von Hagens’ın emeklerine sağlık. Bir biyoloji dersi kıvamındaki sergisi birebir karşınızda ayakta duran örnekleriyle son derece akılda kalıcı. Özelikle İlkokul çağındaki çocukların götürülmesi tarafımdan tavsiye olunur.

Kapıdan girer girmez çeşitli nedenlerle ölmüş ve bedenini bağışlamış insanların fotoğraflarının döndüğü slaytlar karşılıyor bizleri. O yüzlerin etkisiyle başlıyorsunuz ceninlerin arasında dolaşmaya. Tanrının muhteşemliğinin ve gücünün önünde bir kere daha saygıyla eğiliyorsunuz. Daha 4 haftalık anne karnındaki varlığın nasıl bu kadar muhteşem tamamlanabildiğine şaşırıyorsunuz. Sonra organları, kemikleri ve görevlerini, hastalıklı halleriyle, normal halleri arasındaki farkları, insan vucudunun, kuşların, hatta tavşanın üç boyutlu kılcal damar dağılımını görmeye başlıyor, şaşırıyorsunuz. Ayakta duran plastinatları görünce serginin etkisi doruğa ulaşıyor. Plastinatların nasıl hazırlandığını anlatan video da son derece bilgilendirici ve merak giderici.

Bu at ve adam da bir zamanlar yaşıyorlardı.

Sağlıklı yaşam için püf noktalarını, hayata dair özlü sözleri ve 100 yaşını aşmış insanların hayat hikâyelerini de bulabileceksiniz bu sergide. Ortalama olarak 2.5 – 3 saatin ayrılması yeterli geldi bana. Sergi son günlerini yaşıyor hâlâ gitmemiş olanlar bu hafta sonunu değerlendirmeli diyorum.

Body Worlds ve Hüseyin Çağlayan

2010-08-22T18:32:00.004+03:00

Haberini adlığımda acayip heyecanlandım. Bunu itiraf etmeliyim. Çünkü tüm dünyayı gezen ve şimdi de Türkiye’de, İstanbul’da olan bir sergi Body Worlds. Web Sitesini incelediğim zaman heyecanım iki kat daha arttı. Çünkü o kadar güzel ve ayrıntılı hazırlanmış ki, gitmeden önce muhakkak incelenmeli ve bilgi edinilmeli.

Öncelikle bu sergide neler var?

“BODY WORLDS ve Yaşam Döngüsü’nde, Plastinasyon yoluyla dönüştürülmüş 200’ü aşkın otantik insan örneği, insan bedeninin formunu, güzelliğini, işlevini ve potansiyelini sergiler. İnsanın yaşam döngüsünü konu alan özel bir sergi olan Yaşam Döngüsü, bedenin yaşamındaki safhaları gösterir – döllenme anındaki ilk yaşam kıvılcımından bebeklik ve çocukluğa, ergenlik ve gençlikten yetişkinliğe ve yaşlılığa kadar.” her şey var bu sergide.

Peki bunları nasıl sergiliyorlar?

“BODY WORLDS sergilerinde yer alan tüm anatomik örnekler otantiktir. Yaşadıkları sırada, ölümlerinden sonra bedenlerini hekimlerin mesleki yeterlilik kazanması ve meslekten olmayan insanların bilgilendirilmesi için bağışladıklarını beyan eden insanlara aittirler. Pek çok bağışçı, ölümlerinden sonra bile başkalarına faydalı olmak istediklerini, bedenlerini bağışlayarak vurgulamıştır. Bu kişilerin yaptığı bağışlar, bize, şimdiye kadar hekimlere ait olan insan bedenlerini eşsiz şekilde kavrayabilme fırsatını veriyor. Bu yüzden yaşayan ve ölmüş beden bağışçılarına teşekkür ederiz.” diyor web sitesinde.

İşte tüm dünyada 30 milyondan fazla insanın görme şansını yakaladığı bu sergi İstanbul’da. Yarın itibariyle gidilecek ve büyük bir heyecanla ve merakla gezilecek. Sonrasında izlenimler buradan paylaşılacak.

Sergi 31 Ağustos’a kadar Karaköy Antrepo 3’te gezilip görülebilir.

İkinci bir sergi bu mekânın hemen yanı başında. Benim hep gitmekten keyif aldığım, kafesinde oturup (önünde gemi yoksa) boğazın seyrine doyamadığım İstanbul Modern’de. Hüseyin Çağlayan’ın sergisi 1994 - 2010 ismini taşıyor. Bakalım birbirinden ilginç tasarımlar mı göreceğiz? Yeni haftaya sanatla başlayıp iş toplantıları ile devam edeceğe benzerim. Hadi bakalım hepimiz için iyi bir hafta olsun.

Yanıyoruz

2010-08-18T13:46:00.003+03:00

İstanbul sıcak. Mevsim normallerine inmemek için direnen hava sıcakları hüküm sürmekte. Gerçi bizler çok uğraştık bunu yapmak için. Artık küresel ısınmanın etkileri pek güzel hissediliyor ülkemizde. Tüm dünya insanları olarak bunu becermiş bulunuyoruz, tebrikler. Uzmanlar açıklıyor mevsimler ikiye iniyor. Yani öyle eskisi gibi sonbahar kış ilkbahar yaz aramayın diyor. Direk damardan bağlanın yaza ve kışa diyor.

Özellikle şu günlerde ramazanla birlikte gündüz su tüketimi de azalınca bünyeler oldukça garip bir şekle giriyor. Eziliyor, büzülüyor sinir katsayıları artabiliyor. Aman dikkat diyorum her şeye.

Dün ufak tefek işlerim vardı. S.’ye mesaj gönderilmişti buradan. Bir çift kulakta küpe olmak vardı diye. Olur, olmaz orası hiç belli olmaz. Çünkü söz konusu olan S. ve ben. Ama sonunda benim kulağa küpe oldu yahu. Kulak deldirmek için Kadıköy’e gidecekken nasıl oldu da Üsküdar’da buldum kendimi bilmiyorum. Bilinçaltının yönlendirmesi olduğunu düşünüyorum. Çünkü hep ıvır zıvır aldığım İstiklal’de ki yere gitmek kafamdan geçiyordu. Bunun için belki de, Üsküdar’dan atladım motora doğru Kabataş. Yürüye yürüye Cihangir’den çıktım Taksim’e. Kulaklar çınlatıldı belirli kişilerin.

Hava sıcaklığının en üst düzeyde hissedildiği İstanbul’da bizim kedi çocuklarda yayılmıştı böyle sağa sola. Ben her zaman bir semtin gelişmişliğini gösteren en önemli öğenin o semtte hayvana verilen değerle anlaşıldığına inandım. Kabataş’tan Cihangir’e oradan da Taksim’e uzanan yol boyunca su kapları belirli aralıklarla bulunmaktaydı. Nasıl memnun oldum. Bu sıcakta oruçlu halimle susuzluğun ne demek olduğunu çok iyi bildiğim için bir yudum temiz suyun bile önemini tüm bedenimde hissettim. Yaratana verdikleri için şükredip Taksim’den İstiklal’e yönlendim.

Kulak deldirme işlemini yaptıracağım yeri buldum. İki muhabbet, küpe seçimi filan derken planlanan olay da halledildi. Şimdi küpemle mutlu mesuduz. Yerinin kapanmaması için bir hafta çıkarmamam gerekiyor.

İstiklal’de yapılması gereken işler, uğranması gereken iki üç yer vardı. Gittik, konuştuk. Onları da hallettikten sonra Teknik Üniversite’de ki işimi halletmek için yollandım. Bir çırpıda onları da bitirince yorulduğumu hissettim. Oturdum bir köşeye. Aman ne güzel esiyordu. Tüm bu işleri yaparken telefon kalmış çanta diplerinde. Üstelik metroda telefonda çekmiyor. Neyse beni arayanlara bir göz gezdirdim. Aranması gerekenleri aradım. Annemle uzun uzun konuştum. Bu konuşma dinlenme arasına ilaç gibi geldi.

Sonrasında İstinye Park’a gittim. Güzel indirimler var, yolu düşecek ya da yolunu düşürecek olanlara duyurulur. Sağ sol, o mağaza senin, bu mağaza benim derken saatin epeyce ilerlediğini fark ettim. İstanbul burası iftarda yaklaşınca tabana kuvvet geri dönüş yoluna geçtim. Velhasıl güzel bir gündü, keyiflendim.

Deldirmek

2010-08-17T05:08:00.004+03:00

Bu fotoğraftaki gibi çift olmasa da bugün diğer kulağında deldirme işlemini yaptırmak niyetindeyim. Bunun için Kadıköy’e doğru yollanırım. Aynı kulakta iki çift küpe olmak vardı be S. Sonra Tarkan’ın şu şarkısının bize hiç uygun olmaması vardı. Bak ben ne buldum? Bu şarkı tam bize göre "S".

Yerleşmek

2010-08-13T23:45:00.000+03:00

İstanbul’da yeni eve taşınma işi de başarıyla halledilmiş oldu. Elbette bu konuda en büyük yardımcılarım annem ve babam oldular. Yine olayın can yerinden kavrayıp tüm sorunların üstesinden geldiler. Hatta yardımcı oldular diyerek onlara haksızlık yaptığımı düşünüyorum. Ben onlara yardımcı oldum benim evimi taşırken. :))

Dinlenme aralarında site havuzu imdadımıza yetişti. Bu İstanbul sıcağını nemle birlikte daha da sıcak hissedince atlayıverdik havuza. Sonra bir ağızdan söyledik sıcak daha da sıcak olacak şarkısını :)) Yeni evimiz iyi enerjilerin etkisi altında olsun diyorum. Sanırım sadece bunu dilemek pek çok şeyi dilemiş olmak demek diye de ekliyorum :))

Yerleşme tüm hızıyla devam ediyor. Bugün tüm kutular açıldı. İçinden ne çıkacak diye heyecanlı bir bekleyiş olmadı. Zira içerisine konulanların ne olduğu zaten tarafımızdan biliniyordu. Özellikle kutular açılırken şimdi olsaydı şöyle yapardı diyerek Korsan Oğlan sık sık anıldı. Şimdi olsaydı diye başlayan cümleler farklı farklı tamamlandı ancak sonunda hep bir damla gözyaşında buluşuldu. Sözün özü yerleşiyoruz efendim, henüz bitmedi.

Özlemle Anmak

2010-08-11T13:43:00.003+03:00

1 sene geçti üzerinden

Ben bir yıldır bakışlarını aradım her yerde

Konuşma dili bakışlar

Hani anlatmıştım ya sana Korsan’ım

O zaman ki kırık bakışların

Neyin nasıl olması gerektiğini söyleyen

İşte o zaman dilimini senin istediğin gibi yaşıyorum şimdi

Biliyorum huzurlusun

Biliyorum mutlusun

Senin bana yakıştırdığın gibi

Olması gerektiği gibi

Sonsuzlukta ki ışığım

Işıklar içinde uyu.

Answers

2010-07-24T11:31:00.000+03:00

dinlenme aralarına buz gibi ice tea tadı bırakan
sıcak kumlardan dondurmacı amca dükkanını koşar gibi
güzel bir albüm
dinle

Değişiklikler....

2010-07-16T12:55:00.004+03:00

Koşturuyoruz… Evet, bana nasılsın, ne yapıyorsun diyene direkt bunu söylüyorum. Yalnız öyle böyle değil hani 100 metre koşucuları gibiyim engelleri bile atlıyorum:)) Önce Teknik Üniversiteye kesin kaydımı yaptırdım ve yüksek lisanstan sonra üç ay ara verdiğim öğrenciliğimi doktora derecesiyle yeniden başlattım. Mayısın ortasından itibaren başlayan ön kayıttı, mülakattı denen koşuşturmayı, nihayetinde başarıya erdirerek kesin kayıtla noktaladım. Boşuna dememişler her son bir başlangıçtır diye. Kesin kayıtla noktalanan bu doktora kabul sürecinin sonu, dört sene boyunca oldukça zor geçecek bir akademik hayatında başlangıcıydı. Nitekim kayıt sonrası bundan sonra akademik hayatı paylaşacağımız hocamla görüştüm ve Eylül başı itibariyle bir plan ve program yapmak üzere sözleştik. Telefonlar alındı, verildi. Bunu bilen, bilir. Akademik kariyerde hocanız ve siz bir bütünü oluşturan en önemli iki parçasınızdır. Hocanızın sizi okula bu öğrenciyle çalışırım diyerek kabul ettirmesi, eşlerin nikâh memuruna verdiği “evet” yanıtı gibidir.

Evim benim için çok özeldir. Kapıyı kapattığımda dış dünyanın tüm karmaşasını kapı önünde bıraktığım tek yerdir ve orası tamamen bana aittir. İşte bu anlamda çok uzun süreden beri nerede oturmalıyım sorusuna karşılık yaptığım araştırmalara hız verdim. Deyim yerindeyse ayaklarıma kara sular indi. Araba altımda olmasına rağmen, sağa sola gitmekten, onlarca kişiyle görüşmekten ve her kafadan bir ses çıkmasından epeyce yoruldum. Dün ablamla birlikte konuşuyorduk ki bir site ismi söyledi. Gidelim bakalım dedi. Bence tam senlik beğenirsin diye ekledi. İtiraf ediyorum çok kararsız olarak ve muhtemelen diğerleri gibi bakıp çıkar, kararsız kalırım diyerek gitmiştim. Ama öyle olmadı. İki saatin içerisinde olan oldu ve ev benim oldu. Güzel bir site, dilerim hayırlı ve bol uğurlu gelir :)) Anlayacağınız bir de taşınma telaşı hızlandı. Yeşillikler içinde huzurlu bir site olmasından dolayı kocaman bir artı almasıyla birlikte, hakkında kesin karar vermek için acele edilmemesi gerektiği daha önceki deneyimlerden hatırlandı. Aziz dostum Handan Demiralp’in kulakları çın çın çınlatıldı.

Devamı elbette var bekleyelim görelim efendim :))

Ararım, sorarım seni her yerde...

2010-07-12T13:03:00.001+03:00

Dört bir taraftan telefonlar geliyor. Ailem, yakınlarım, arkadaşlarım, beni seven herkes ya arıyor ya mesajlarıyla ulaşıyor. Çok teşekkür ediyorum her birinize sağolun. Bu anların kıymetini bilip paylaşanlara bendende sonsuz sevgi + saygı elbette.

Bir kroki çıkarıyoruz ve hayatı yeniden elden geçiriyoruz. Bu zamana kadar yapılanlar ve bundan sonra yapılacaklar kafaların bir tarafında ayrılıyor birbirinden. Sonra istekler ile şekillendiriliyor Eylül itibariyle başlayacak yeni hayat. Bir plan ve programlama zamanı benim için. Başarı için, daha da mükemmele ulaşabilmek için ne gerekli konuşuluyor, araştırılıyor ve yakında uygulamaya koyulmak üzere bekletiliyor. Bize uyanlar beğenilenler kısmına ayrılıyor, cık olmaz denilenler derhal gönderiliyor hayattan. Ben yaşamda böyle dönüm noktalarının insana bir tazelenme getirdiğine inanıyorum. Bu yüzdendir ki o bildik listeyi yine tozlu raftan alıp çiziyor, karalıyor yada daire içine alıyorum.

Aret Vartanyan’ın fikirlerini çok sevdiğim ve değer verdiğim yakın çevrem tarafından bilinir. Bu yüzdendir ki yazılarını bir ayrı keyifle okuyorum. Hayata böyle bakabilen, etnik kimliklerden sıyrılarak, yalın bir insan, bunun ötesinde de canlı olarak görebilen ve bu yüzden de insan ile hayvan, hayvan ile bitki arasında saygısızca bir ayırım yapmadan, özüne saygıyı almış bir yaşamı destekliyorum. Bloğumda Bir Nefes İstanbul isimli kitabından alıntı yaptığımda kendisine de bir bilgilendirme mesajı atmıştım ki, o dönemde çok gecikmeden bana cevap yazmış, teşekkür etmişti. Şimdi benim ki gecikmiş bir teşekkür olsa da biz ona her daim teşekkür ediyoruz. Harika fikirleri olan zeki bir adamsın ARET VARTANYAN.

Son yazısı Bir Beyoğlu Rapsodisi: Madam Anahit

"Çiçek Pasajı’nı mesken edinen İstanbul Beyefendileri’nin misafiri oldu. Ta ki, İstanbul çehresini değiştirene kadar. Kendine “Cebi Delik” ünlü diyecek kadar mütevazi, son günlerindeki zor koşulların içinde makyajını yapıp, hanımefendiliğinden hiçbirşey kaybetmeyecek kadar güçlüydü. Çiçek Pasajı’nın masalarını tutanlar değiştikçe Anahit, Çiçek Pasajının yaşlı akordeoncusu muamelesini görmeye başladı. Kalabalığın arasına sıkışmış beyefendiler ise masalarında Anahit’i ağırlamak için gider olmuşlardı Çiçek Pasajı’na. Çiçek Pasajı’nda İstanbul’u yaşatan son çiçek olmuştu” diyor. Bende ekliyorum yazının devamını buradan okuyunuz.

Yaşam Atölyesine düzenli olarak gitmeyi düşünüyorum. Bu yılki planlarım içerisine dahil edilmiş durumda Aret Vartanyan. Ve son kitap Yırtık Ruhlar da tarafımdan büyük bir merakla beklenmekte…

Doktora

2010-07-05T21:06:00.003+03:00

Değerli dostlarım uzun zamandan beri çok istediğim ve olması için çok çalıştığım doktora sınavını kazandım. İSTANBUL TEKNİK ÜNİVERSİTESİ'nde 2010-2011 Güz yılı itibariyle doktora eğitimine başlıyorum. Bugünlere gelmem için bana büyük destek veren canım annem ve canım babam olmak üzere yüksek lisans aşamasında birlikte çalıştığım tüm hocalarıma, bundan sonra birlikte çalışacağımız Türkiye'nin en değerli hocalarına teşekkürü borç biliyorum.

Beklemek

2010-06-27T15:44:00.003+03:00

5 Temmuz 2010

Beklemedeyim...

İstediğim tek şey benim için iyi enerji göndermeniz...

Seksin Gücü

2010-06-20T16:25:00.000+03:00

"Karşındaki kişiye dokunduğun zaman beş duyununda açık olmasını sağla çünkü seksin kendine özgü bir yaşamı vardır. Seks yaparken seninle birlikte taşıyacağın - korkular, arzular, sağduyu gibi - her şey orada kalir. İnsanlar işte o yüzden iktidarsiz olurlar. Seks yaparken sadece aşkı ve duygularını beş duyunun hepsini taşı yatağa. Ancak o zaman Tanrı ile iletişim kurabilirsin." PAULO COELHO "BRIDA"

İki Haftalık

2010-06-20T10:18:00.000+03:00

İki haftalık sessizlik dün itibariyle bozuldu. Blogda yazmamaya yemin mi etmiştin demeyin bana hayır tabiî ki yemin etmemiştim ama ne bileyim içimden de bir yazı yazmak hiç geçmedi. Çok yoğun çalışıyoruz, belki de biraz bundan. Geçen gün Kerem’le sohbet ederken dedi ki sen çok yoğun çalışmaktan ziyade çok yoğun yaşıyorsun. :) Haklıydı, şikâyetçi değildim bu yoğunluktan. Yoğun ama o yoğunluğun her anını özümseyerek yaşadıktan sonra benim için sorun olmayacağını bilir dostlarım. En sevmediğim şey ne olup bittiğini anlamadan geçen tabakhane ile arasında bağ kurmuş günler…

S. yi uğurlamıştık iki hafta önce NEWYORK’a. İş nedeniyle gitmişti. Çok önemli bağlantıları yaptı, görüştü, sundu, anlattı. Ülkemizi temsil etti. Bu uzun yolculuk öncesinde kendisinin aşırı titiz ve her şeyi düşünen yapısından dolayı bir hazırlanma safhamız vardı ki görülmeye değerdi.

Dün itibariyle de evine ve bana döndü. Nasıldı dünya deneyimi ben gibi değiller dimi dedim. Kocaman bir kahkaha attı. Oldukça hoştu ancak sen kadar duygusal değillerdi diyince saç başa girmemize neden olan bu varlığı çok sevdiğimi bir kere daha anladım. Giderken eline verdiğim uzunca listeden bana alınacak sözde hediye :) alınmazsa kızılca kıyamet koparacağım duty free alışveriş listemi kontrol ettim. Jetlag krizine giren bu koca bebeği normale adapte etmeye çalıştım. Sabahın bu saatinde okyanuslar ötesinden gelen bademli, cevizli, fındıklı kurabiyemi yemenin yanında özel bir kahve içmenin tadını yaşıyorum :) Belki de ondan bu kadar keyifli yazıyorum.

Meşhur yan komşularımız ki ben onlara Bebek’in en harika çifti diyorum A. ve E. ile karşılaştım az önce terasta. Onlar dün akşam yemekte olunca gelen S.’yi henüz göremediler. Kahvaltı hazırlıyorum bana geliyorsunuz bu sabah dedi. Kalkar kalkmaz sendeyiz dedim. Uyuyor henüz, yavaş yavaş uyandırıp yana geçmeli diyorum.

Sadece dinlenelim bugün, karşılıklı okuma günü ilan edip, bol bol okuyalım diyorum. Çok güzel albümler almış, boğazın havasını içimize çekelim yanına bir şarap açalım diyorum. Biliyorum evet diyecek. Bu nedenle kahvaltıdan sonra eve çekilip, fonda hoş müzikler, elimizde kitaplarımız ve kırmızı şarabımız bir de yanına boğazın o mis gibi havası daha ne olsun…

Beni Benimle Bırak Giderken...

2010-06-06T12:10:00.003+03:00

Sevdiğin müddetçe

Ve sevebildiğin kadar

Sevdiğine her şeyini verdiğin müddetçe

Ve verebildiğin kadar gençsin

…demiş Nâzım Hikmet usta dedim. Güzel dizeler dedi. Ben sende tattım bunu dedim. Gülümsedi. Hep kendine sakladığın bir sen var aslında dedi. Hani tamamen her şeyini verdiğin söylenemez. Gülme sırası bana geçmişti bu sefer. İyi de kendine özel bir ben olmalı dedim. Sonra Zuhal Olcay’ın şarkısını anımsadık “Beni Benimle Bırak Giderken…” Yani dedim, hani bir gün gidersen beni benimle bırakabilmen için gerekli bir durum.

Dinle dedim ve sonrasında elimdeki kitaptan Nazım Hikmet’in Piraye için yazmış olduğu dizeleri okudum.

Seni düşünmek güzel şey

Ümitli şey

Dünya’nın en güzel sesinden en güzel şarkıyı dinlemek gibi bir şey

Fakat artık ümit yetmiyor bana

Ben artık şarkı dinlemek değil

Şarkı söylemek istiyorum…

Ezgi’nin günlüğünün bu sözlere olan notalarını hatırlatıyor bana. Yerinden kalkıyor ve hep başucunda duran CD’lerinden ilgili olanı koyup dinletiyor bana… Bir süre notalar ile iç dünyalarımızda yolculuğa çıkıp sadece yan yana olmanın verdiği huzuru yaşıyoruz. Sadece huzurluyum diyorum.

Elimdeki kitabı bu sefer O alıyor… Bildik ama her dillendirildiğinde daha da anlamlanan dizeler dökülüyor dudaklarından.

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da

hatta sevda yüzünden ölmekte ayıp değil

bütün iş Tahir’le Zühre olabilmekte

yani yürekte…

Kitabı kenara bırakıyor ve devam ediyor…

Mesela bir barikatta dövüşerek

mesela kuzey kutbunu keşfe giderken

mesela denerken damarlarında bir serumu

ölmek ayıp olur mu?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da

hatta sevda yüzünden ölmekte ayıp değil

Seversin dünyayı dolu dizgin

ama o bunun farkında değildir.

ayrılmak istemezsin dünyadan

ama o senden ayrılacak

yani sen elmayı seviyorsun diye

elmanın da seni sevmesi şart mı?

Yani Tahir’i Zühre sevmeseydi artık

yahut hiç sevmeseydi

Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da

hatta sevda yüzünden ölmekte ayıp değil

Şaşırıyorum ve şaşırdığımı fark ediyor. Ezbere biliyorsun diyorum. Hani bir gün gidersen, beni benimle bıraksan bile hatırlaman için gerekli dizelerdi bunlar. Onun için çıkıverdi ağzımdan…

Not: Bu hafta büyük usta Nâzım Hikmet’in ölüm yıl dönümüydü. Nurlar içinde olsun. Dizelerini okuyan her nefesle aydınlansın…

Aşkın Şarabı

2010-05-24T23:29:00.011+03:00

aynı kadehe sevdalanmış

bir bedenin iki yansıması,

o ben , ben de o …

iskele, yalnız rıhtım olmuş

biz ise yelkensiz iki berduş!

güneşimiz ufuk çizgisinden

usul usul alçalırken,

sol yanımızı da almış alçakça !!

elimizde var bir şarap şişesi,

kendi çizgimizden uzaklara doğru

lanet okuyarak demlenmekteyiz..

hayat bizi bizden ederken,

bir o isimsiz berduş,

alıyor şişeyi eline

dudaklarından sevdim be!!..

ile başlayan kırmızı şarap dökülüyor,

elinin kenarı ile ağzını silerken

şişenin ağzını da temizliyor

sıra sende diyor; al bakalım, al!

elime tutuşturuyor

dibi görünen şişeyi…

kendimde değil!

içmeden sarhoş,

sevmeden aşık,

yemeden tok bir haldeyim..

onu taklit eder gibi

kafaya dikiyorum şişeyi..

dudaklarımdan değil ,

yüreğimden dökülüyor

al kan, misali cümleler ;

"-ben de sevdim be üstad!

çok sevdim! hem de;

aşk-ı şarap gibi,

güneşim gibi ,

ab-ı hayat gibi sevdim!…"

dalganın kayalıkları dövmesi

sesime eşlik ediyor iken

arka fon müziği gelmiş bile..

dile geliyorum yine,yeniden;

“-ekmeğim sendin

sen ile beslendi bu adam,

suyum sendin

sen ile yeşerdi bu adam,

nefesim sendin

sen ile soluklandı bu adam,

güneşim sendin

ay’a lüzum görmedi bu adam,

şarabım sendin

sen ile yaşadı aşkını bu adam,

damarlarında kan yerine dolaşan

aşk-ı şarap ile yaşar bu adam!…

üç nokta ile sonlandırılmış ,

buruşmuş kağıt parçası

şişe dibini tatmış bile!

bulanmış al kanlara..

mantarı iliştirip

deryaya savuruyorum ,

bata çıka sürükleniyor şişe

ben gibi; kimi dingin,

kimi coşkunca!..

şişe gözden kaybolurken,

gözüm ilişiyor isimsiz berduşa

çoktan hayal dünyasına dalmış bile

mırıldanıyor düşünde ;

sevdim beee, sevdim!!!

şişe gözden kaybolurken,

ben de isimsize ayak uydurup

gözlerime yenik düşüp,

sızıyorum o ;

berduşların iskelesinde…

Değerli dostum dewey(hakan) beni bloğunda ağırlamak istedi ve beni çok mutlu etti teşekkür ederim canımcım (: Bu yazımı yazarken çok duygulanmıştım ve okurken de aynı etki ile yüzleştim ve bu yazımı değerli dostuma gönderiyorum; iyi ki varsın güzel insan her şey gönlünce olsun (:diye de eklemiş bu güzel dizlerin sahibi F. Ferdi Durusulu. Teşekkürlerin en büyüğü sana ve bunları sana yazdıran o birilerine :)) Dizelerinle sayfaya hoşgeldin, hoşuma geldin dostum.

Kedi Başkenti

2010-05-17T19:39:00.002+03:00

Bu hafta içerisinde bir elektronik posta düştü Kedili Yaşam'ın posta kutusuna :) Gülümsedik çünkü daha önceden düşünülmüş harika bir çalışma bize sunulmuş olarak karşımızda duruyordu. Hani o hep dediğimiz aynı frekanslarda buluşmayı sağlayan enerji işte bu oluyordu. Bakınız ne diyordu o mail:

Graffiti Galata - Nükhet Barlas

Şakacı bir başlıkla sunulan, "2010 İstanbul: Avrupa Kültür ve KEDİ Başkenti" sergi fotoğrafları, İstanbul'un tarihi ve turistik bölgelerinde sokak kedilerini görüntülüyor. Kentin pek çok mahallesinin bu sevilen sakinleri, bir zamanlar üç kıtaya yayılmış olan imparatorluğun çeşitli bölgelerinden gelmiş ırkların karışımı olmalı. Bunlar arasında, güzelliğiyle 18. yüzyıl Avrupa yağlıboya tablolarına girmiş olan uzun tüylü, zeki ve hırçın Ankara kedileri ile, tebeşir beyazı, mavi gözlü, özgür ruhlu Van kedilerinin izleri farkedilebilir.

Paşalimanı - Nükhet Barlas

Dostluk ve güzellikleriyle kent kimliğinin bir parçası olan kediler kuşkusuz İstanbul'un simgelerinden sayılır. Ama daha önemlisi, sokak hayvanlarıyla insancıl ilişkiler kurabilmiş olmak, İstanbul'un göz ardı edilmemesi gereken uygar bir özelliği. Mahalle kedileri, gelişmiş ülkelerdeki soğukkanlı benmerkezcilik ile azgelişmişlerdeki umursamazlık uçları arasında dengeli bir seçenek de sunabilir.

Kuzguncuk Coast - Nükhet Barlas

Bu mükemmmel çalışmanın sahibi fotoğraf sanatçısı Nükhet Barlas’ı yüreğinden tebrik ediyorum. Çünkü kuşkusuz dünyanın en önemli şehirlerinden biri olan İstanbul’da, bizlerle hayatı paylaşan İstanbul Kedilerine haklarını teslım etmek, yapılması gereken en önemli ve takdire şayan davranışlardan biri oluyor. Bir kere daha tebrikler Nükhet Barlas. Sizin sayenizde aslen Beykozlu olan, şimdi ise sonsuzlukta yoluna devam eden, bir gün elbet kavuşacağımız canım oğlum Korsan’ıma bir kere daha selam olsun… Yaşasın, var olsun Istanbul Kedileri :)

Kandilli - Nükhet Barlas

Not: Nükhet Barlas’ın bu sanal sergisi buradan gezilebilir. Ayrıca Katalog adresine de şuradan ulaşabilirsiniz…

Grapes - Nükhet Barlas

Arabesque Lansmanına Işın'lanmak

2010-05-12T22:27:00.004+03:00

Geçmiş Geçmemiş Hiç...

2010-05-08T23:06:00.001+03:00

Hadi Başlıyoruz...

Arabesque Geçmiş Geçmemiş Hiç Partisinin Kral ve Kraliçesi

Işınım Sedatım ve beeeeeeeeen :)) Ne tatlı bir çift bu yahu

Işınımla yan yana olmak başka bir şey :))

Yıldızım Tilbem'le... Gecenin en çılgın en ozgur en bir tane kadını :))

Selami Baba sen olmasan bu şarkıları kim yapardı :) İyi ki varsın.

Güzel kadın, üstelik en güzel konuşan kadınlardan Aysenur Yazıcı

Güzel kadın güzel güler :))

Yer Gök Arabesque

2010-05-05T20:05:00.002+03:00

Türkiye’de kadın vokal olarak her zaman farkını ve kalitesini ortaya koydu. Gerek ses tonu, gerekse kendine ait nağmeleri ile söylediği şarkılara kendinden hep bir şeyler kattı. Bu yüzden diğerleri arasından farklı bir konuma çıktı ve bizim sevgilimiz, biriciğimiz, Işın’ımız oldu.

Nitekim yeni, yepyeni bir albümle hem de farklı bir içerikle dinleyicileri ile buluştuğunda şunu dedim: Bu kadın bir işe al atmışsa yine iyi bir iş çıkaracağına emin olduğu içindir. Gerçekten de beni yanıltmadı. Tertemiz okumuş birbirinden güzel şarkıları. Onun sesinden pek çok Arabesk şarkı daha başka ve güzel kimlikler kazanmış, dinlenilesi.

Yarın akşamı iple çekiyoruz ve heyecanlıyız da. Çünkü yarın akşam ( 6 Mayıs) saat 20:00’de Babylon’da bu güzel kadının Albüm Tanıtım gecesine gidiyoruz. Yeşil Efe’nin sponsorluğunu üstlendiği bu özel gecede neler olacak? Hepsi ve daha fazlasını bekleyelim görelim derim :) Merak edenler için baştan söyleyelim; bu özel davetiyeli bir gece. Yani gecenin biletleri hiçbir yerde satılmıyor. Ancak (e) bizim başımız kel mi? Bizde Işın Karaca’yı canlı dinlemek isteriz, üstelik yetmez kendimizden geçmek istiyoruz diyorsanız 4 Haziranı bekleyin derim. Zira albümün ilk konseri 4 Haziran’da Balans Joly Joker’da olacak.

Şimdi yarın akşam Kedili Yaşam olarak olanı biteni izleyip size aktarmak üzere gözlerden kayboluyorum :) Işın Karaca’nın bu özel gecesinden her şey pek yakında, tam da burada…

Hem Sanat Hem Zanaat

2010-05-02T18:20:00.004+03:00

Sımsıcak bir Pazar gününden herkese merhabalar. Öncelikle sevgili Banu Eker ve Abdurrahman Alkan arkadaşları güzel ve anlamlı yazıları için tebrik ederim.Çook beğendim.Ellerine,emeklerine sağlık.

Uzun zamandır bu güzel bloğunu takip ettiğim değerli dostum Hakan’ın, bloğunun bu haftaki konuk yazarı olmaktan büyük mutluluk duyuyorum. Hakan’ı gerek yazılarıyla, gerek sohbetliyle hemen kanınızın kaynayacağı, samimi, neşeli, dost canlısı, hayat dolu, tam bir doğa ve canlı tutkunu ve yazılarında bunu hissettirebilen tam bir İstanbul beyefendisi olarak görüyorum.

Hakan dostumdan bloğunda yazmamı istediğinde uzun süre düşündüm ne yazsam diye. Sonunda sanata tutkun olduğunu bildiğim için yüzyıllardır var olan tel kırma sanatını işlemeye karar verdim. Ben yaklaşık üç senedir İzmir Karşıyaka Belediyesi'nin tel kırma ve sim sırma kursuna devam etmekteyim. Bu süre zarfında öğretmenim Şengül Emir'den çok şey öğrendim.

Belki düşüneceksiniz nerden aklına geldi diye. Aslında ben küçük yaşımdan beri elime iğne iplik almadım. Tek çocuk olduğumdan dolayı annem babam sağolsun üstüme düştüler.:) Annem tüm annelerimiz gibi biricik kızına kıyamadı ,her işi kendisi yaptı. Şu anda diyorum ki keşke daha küçük yaşta başlasaymışım. Tabii ki annemin çeyizliklerinde neler var neler. El işi göz nuru emekle işlenmiş nakışlar, dantelli örtüler. Ben de baktıkça özendim ve acaba ben de yapabilir miyim diye düşündüm. İnsanın kendi yaptığı el işlerinin kıymeti nasıl da bir başka oluyor değil mi?

Düşünürken düşünürken televizyonda belediye kursunun “tel kırma ve sim sırma” bölümünün tanıtımı vardı. Öğretmenimiz ve iki öğrencisi tel kırma işini anlatıyorlardı. Karşıdan ilk bakışta zor gibi görünse de heves çoktan endişe ve korkunun yerini almıştı. Annem de bu işe çoook sevindi ve beni teşvik etti. İlk adımı attım ve kaydoldum işte, böyle başladı tel kırma maceram.

Kursa ilk geldiğim gün heyecanla karışık tedirginlik vardı.Hani ilkokula başlarsınız yeni bir ortam, tanımadığınız arkadaşlar. Acaba uyum sağlayacak mıyım endişesi. Aynen öyle sorular dönüyordu kafamda. Kursa gittiğimde arkadaşlar gelmişti. Herkesin yüzünde aynı ifade vardı. Heyecanla karışık tedirginlik. Merhaba dedik birbirimize ve dostluğun ilk adımı atıldı. Hele öğretmenimizi görünce heyecan son safhadaydı. Öğretmenimizin “Merhaba ben Şengül Emir” deyişi, gözleri gülen, daha ilk andan güleryüzlülüğü, anacan (babacandan esinlendim:)) tavırları, herkesle tek tek ilgilenmesiyle doğru bir karar verdiğimi anladım. O gün bu gündür (yaklaşık üç sene) beraberiz. O kadar çoook sevdim ki öğretmenimi ayrılamadım yanından. Ayrıca arkadaşlarımın da etkisi çoook oldu tabii ki. Her sene değişik, tanımaktan mutluluk duyduğum insanlarla tanıştım.Aynı şekilde bu seneki arkadaşlarımda hepsi birbirinden değerli, canla başla birbirine yardım eden ,kendi işi olsa bile arkadaşının ricasını kırmayan pırlanta gibi insanlar. Birbirimizi çoook seviyoruz. Öğretmenimizle birlikte aktivitelere,gezilere katılıyoruz.:)

Uzunca bir girişten sonra gelelim tel kırma işimize. Bartın’ın geleneksel el sanatı tel kırma ve sarma, yaklaşık 17.yüzyıldan beri var. Bartın işi de denen bu nakış, gelin telinin özel iğnelerle dokuma kumaş üstünde kırılarak,ya da sarılarak işlenmesiyle oluşuyor. O dönem Rum kadınlarından öğrenildiği sanılan bu nakış türü eski bir Rum mahallesi olan Asma mahallesinden, Hatice Ağaçkıran tarafından yayıldığı söyleniyor. Bartın merkezi olmasına rağmen her yerde bu sanat dalı sevgili öğretmenlerimiz tarafından büyük bir zevk ve sabırla nesilden nesile aktarılıyor.

Tel kırma, kuyumcudan alınan özel iğneye geçirilen özel tel, kırarak işleniyor(sahiden bir kırılma sesi geliyor enteresan) özel kasnaklar geçirilen kumaşa. Tel kırmada kullanılan tel, madensel tellerden yapılır. Görünüm ve genişlik olarak gelin telini andırır. Tel kırma tekniğinin özel iğnesi vardır. Yassı ve kısa olan bu iğnenin baş kısmı geniş olup uca doğru incelir. 2,5-3 cm boyunda tül deliklerinden geçebilecek genişliktedir.

İşlemede yapılan her bir iğne puanından sonra tel el ile kırılarak koparılır. Tel kırma tekniğinde desen kumaşa sayılarak geçirilir. Bu nedenle sayılabilen kumaşlar tercih edilmelidir. Siyah ve kırmızı tüller tercih edilmektedir. Resimde gördüğünüz tel kırma çalışmam, öğretmenimin özellikle bana tavsiye ettiği olağanüstü güzel bordo rengi sayılabilen kumaştan yapılmıştır.

Geçmişte daha çok çarşaf, yastık örtüsü, kırlent, karyola eteği, bohça, yatak örtüsü, vb ürünlerde uygulanan tel kırma, günümüzde oda takımlarında, masa örtüleri, panolar, kırlentler, abajurlar, kutular, tuvalet takımı, dış giyim (bluz, pantolon, fantezi elbiseler vb..), giyim aksesuarları (çanta, kemer, eşarp, şal, etol, şapka vb…) gibi ürünlerde kullanılmaktadır.

Şimdi gelelim nasıl yapıldığına resimde örnek bir gösterim var.

1-İğneyi tülün deliğine batırıyoruz. (Üstten alta doğru.)

2Arada bir delik bırakarak iğneyi tülün yüzüne çıkarıyoruz.(Motifine göre değişiyor.Biz bu işlemi 4 delik bırakarak yapıyoruz.)

3-Telin serbest ucunu tülün yüz tarafına boy kadar kıvırıyoruz. Tırnağımızla üzerine bastırıyoruz..

4-İlk geçirilen delikten iğneyi tekrar tülün altına geçiriyoruz. Dikey hattın sol yanına çıkıyoruz. Tırnağımızla bastırıyoruz.

5-Dikey hattın alt delikten tekrar yüzeye çıkıyoruz.

Soldan sağa yaptığımız yatay hattın altından geçiriyoruz.

6-Telin alt ucundan hafifçe çekerek yatay hattı yerleştiriyoruz. tırnağımızla bastırıyoruz.

7-Teli geriye bükerek bastırıyoruz ve ileri geri hareket ettirerek telin kopmasını hayretler içinde izliyoruz.:) hepsi bu kadarcık.

Benim öğrenmem baya zaman aldı.İkinci senede öğrenebildim. Öğretmenim o kadar çoook sabırlı ve anlayışlı ki (buradan ellerinden öperim) öğrenemeyişim benim suçum. Bir de çook güleceğinizi tahmin ettiğim bir itirafım olacak.Öğretmenim de o kadar çook şaşırdı ki duyunca.Televizyonda yerel bir kanalda tel kırma işini anlaıyor öğretmenim daha önce sözünü ettiğim gibi. Tam benden ümidini kestiği sırada öğretmenim ,televizyonda tel kırmayı yaparken dikkatle seyrederek deyim yerindeyse televizyona yapışarak öğrendim. Öğretmenim de "Aşk olsun bilseydim o kadar zahmete katlanmazdım Sanem" demişti.Deneyimli bir açıköğretim mezunu olarak tel kırmayı televizyondan öğrenerek bir ilke imza attım hehehehe.

Nasıl yazacağım, Hakan arkadaşıma mahçup olmayayaım derken baya yazmışım. Umartm beğenmişsinizdir. Ha bu arada 17 Mayısta sergimiz var. Hakan arkadaşım başta olmak üzere okuyan herkesi beklerim efendim sergimize. Kurs olur da sergi olmaz mı değil mi efendim. Arkadaşlarım benden çok iş çıkardılar açık yüreklilikle söyleyeyim. Ben iki iş çıkarırken beni katladılar.

Sözlerime son verirken bir hatam olduysa affola diyorum. Hepinize ılık bahar melteni tadında yıllar geçirmenizi diliyorum. Sağlıcakla kalın.

Sanem ne hatası diyorum bende. O kadar farklı ve güzel bir konuyla bizimle oldun ki, sana gönülden teşekkür ediyorum. Beni kırmayarak iştirak ettiğin için, özellikle fotoğraf çekip yollar mısın diye sorduğumda, seve seve kabul ettiğin için kısacası tüm emeğin, uğraşımların için teşekkürler. Tam bir pazar yazısı olmakla birlikte, böyle güzel bir uğraşa sahip olduğun için kendini yürekten kutlamalısın diyorum. Çünkü ben senin yüreğini kutluyorum. Hem sanat hem zanaat olan bu işi yapmak, hiç kolay değil biliyorum. Öğretmenlerine, arkadaşlarına Kedili Yaşam'dan selam etmeyi unutma lütfen. Unutmadan, blog yolculuğumun ilk gününden beri hep takip ettiğin ve yorumlarınla katkını esirgemediğin içinse, içten bir başka teşekkür benden sana. Hep bizimle ol Kamikaze, enerjini hep gönder bulunduğun yerden. Sevgilerimle...

Etiketler

2010-04-25T17:30:00.007+03:00

FriendFeed te tanıştığım, yüz yüze bir araya gelme fırsatı bulamadığımız bu güzel bloğun sahibi Hakan, on gün önce bir yazım ile bloğunda konuk yazar olmamı istedi. Gün içerisinde hem FF’te hem de Twitter da bununla ilgili duyurular yapmıştı. Seve seve ve heyecanla teklifini kabul ettim. Dediğim gibi yüz yüze karşılaşmasak ta gmail sohbetlerimiz ile kendisi ile farklı bir frekansta buluşmamız yazı seçiminde beni çok zorladı. O’na ve bloğuna yarışır bir yazı olması benim için çok önemli idi. İşte bu düşüncelerle ve yaptığımız sohbetlerden yola çıkarak hayatımızı etkileyen etiketlerimiz ile ilgili bir yazı yazmak en doğrusu olacaktı. Biliyorum çok uzun bir girişi oldu, sözü uzatmadan sadede geçiyorum.

Etiketler hayatımızın her anında her safhasında karşımıza çıkıyorlar. Peki, etiket sözlük manasıyla ne anlama gelmektedir? Öncelikle bunun cevabını verelim. Etiket sözlüklerde küçük kâğıt parçası olarak anlatılmakta; bir ürünün, defterin, kitabın kime ait olduğunu, niteliğini fiyatını vb. belirten küçük kâğıt parçaları. İlkokul zamanlarımızı hatırlayalım; defterlerimizin üzerine özenle etiketler yapıştırır ve doldururduk adımız, soyadımız, numaramız, sınıfımız, dersin adı. Bu aslında bir nevi sınıflandırma idi. Daha küçük yaşlardan öğrenmeye başlamıştık bunu. Sonraları bakkallarda, marketlerde ürünlerin üzerinde fiyatını belirten küçük kâğıt parçalarını görmeye başladık. Hastanelerde doktorların yaka kartları, polislerin yakalarındaki rozetleri, en önemlisi kimliklerimiz. Her biri aslında birer etiket değil mi? Hepsi hayata yüklenen anlamlardı aslında, insanların algılarını kolaylaştırmak için. Elbette ki bahsedeceğimiz etiketler bunlar değil. Esas önemli olan kimliğimizi kişiliğimiz etkileyen etiketler. . İnsan hayatındaki etiketleri 2 kategoride görüyorum. Bizi tanımlayan, kabul ettiğimiz, sahip olmaktan rahatsız olmadığımız etiketler ve toplumun, bireylerin önyargıları ile hiçbir gerçeğe ve gerekçeye dayanmadan bize yüklediği etiketler. Değinmek istediğim nokta toplumun ve bireylerin bize yüklediği etiketler. Hayatımızın parçası olan ve bizi tanımlayanları hakkında söylenecek çok fazla şey yok. Çünkü onların varlığından zaten rahatsız değiliz.

Son 15-20 yıllık süreçte ülkemizde insanları damgalarcasına ve birazda aşağılarcasına, kişisel özgürlüklerine müdahalelerde bulunarak isimlendirir olduk. Hatırlarsanız bir dönem Satanizm ile ilgili birçok haber TV ve gazetelerde gündemde idi. (Bu inanışla ilgili bir eleştiride bulunmayacağım. Yazdıklarım kesinlikle yanlış anlaşılmasın.) Bu inanışa sahip kişiler siyah kıyafet giymekten hoşlanıyorlardı. Çekilen resimlerde ve görüntülerde bunları görüyorduk. Fakat sonra sokaklarda, caddelerde siyah giyen insanlara karşı bu inanışla bağları varmış yargısı ile yaklaşıldıklarını gördüm. Bir anda siyah giyenler kesinlikle satanisttir gibi kesin sonuçlara varılır oldu. Aslında bu ne kadar bağnaz bir düşünce değil mi ? Çünkü biz insanları görünüşleri, kıyafetleri ile bir anda sınıflandırmış olduk. Bu sınıflandırmalar ise gün geçtikçe artmaya başlamıştı. Şöyle bıyığı varsa kesin şucu, böyle sakal bırakıyorsa kesin bucu. Bu kıyafeti giyiyorsa buraya mensup, kıyafetini şöyle yapıyorsa buraya bağlı. Bir anda herkes bir kılıfa, bir karaktere büründürülür oldu. Burada bir dipnot düşmek istiyorum; bahsettiğim örneklerde gerçekten de o etikete sahip olduğunu kabul eden ve bunu dile getiren bireyler ile ilgili bir durumdan bahsetmiyorum. Sahip olmadığı ama toplumun ve/veya bireylerin o gözle baktığı ve nitelendirdiği durumlar beni ilgilendiriyor. Aslında bizi de her zaman bu ilgilendirmeli diye düşünüyorum.

Şucu, bucu derken artık insanları daha tanımadan, kendimize, onları tanımaya fırsat bile vermeden yanlarından uzaklaşır olduk. Acaba kişiliği nasıldır, nasıl bir dünya görüşüne sahiptir ? Bunlar ile ilgilenmedik, ilgilenmiyoruz da. Yargısız infazlarımızla insanların günahına girer olduk bir anda. Elbette ki bunun suçlusu biz değiliz. Belli kesimlerin insanların düşünceleri, inançları üzerine oynadıkları oyunlar ve bu oyunlar ile kazanmaya çalıştıkları primler bizleri bu hale getirdi. İnsanların kim olduklarından ziyade, kim olmaları gerektiğini düşünüyorsak öyle nitelendirir olduk. Çünkü bizim karşıtımız olan, bizim savunmadığımız değerlere sahip olmayan insanlar kesinlikle başka etiketlere sahip olmalılar. Fakat herkes aynı düşünce yapısına sahip olsa, siyaset olur muydu? Savaşmak için sebep bulabilir miydik o zaman? İdeolojilerimiz için çaba göstermemize gerek kalır mıydı? Eleştiriye bile ihtiyacımız olmazdı sanırım. Düşünseniz hepimizin öğrenciler gibi aynı kıyafeti giymekten hoşnut olduğumuzu? Hepimizin aynı rengi sevdiğimizi, hepimizin leylası için aynı mecnun olduğunu? Ama değiliz olmamızda beklenemez. Hepimiz hür, kendi kararlarını verebilen insanlar olduğumuzu unutmamalıyız sadece.

Bu durumdan uzun süredir rahatsızlık duymaktayım. Çünkü şunu çok önceleri öğrendim ve hayatımın en önemli felsefesi haline getirdim. Bir konu hakkında bilgi sahibi olmadan konuşulmaması gerektiğini düşünüyorum. Boş boğazlık ederek, hiçbir ideolojiyi, düşünceyi, misyonu ve en önemlisi bir kişiyi eleştirme hakkına sahip değiliz. Kimse bize böyle bir hak vermedi sanırım. Birilerini sınıflandırmak, etiketlemek, damgalamak hatta kabul edilmez bir şey. Bizler kalıba sokulabilecek oyuncak hamurlar değiliz. Birilerinin elinde oyuncak hiç değiliz. Birey olmanın, dünyadaki her canlı ve insan gibi yaşama hakkına sahip olmanın farkında olmalıyız. Çünkü insan olarak bildiğim bir şey var ise bizleri hangi kalıba sokmak isterlerse biz o kalıbın uyumunu bozarız, bozmalıyız da. Aldığı nefesin, ciğerlerine dolan her solukta canlılığının farkında olan bir birey hiçbir etiketle sınıflandırılamaz. Kimsenin sizi sınıflandırmasına sahip olmadığınız ve olmak istemeyeceğiniz etiketlerle ilişkilendirmesine izin vermeyin. Sevgiyle kalın...

...diyor sevgili arkadaşım Abdurrahman Alkan. Söylediklerine yürekten katılıyorum. Ancak hani demiş ya “Şöyle bıyığı varsa kesin şucu, böyle sakal bırakıyorsa kesin bucu. Bu kıyafeti giyiyorsa buraya mensup, kıyafetini şöyle yapıyorsa buraya bağlı…” diye, işte, burada bunu yaratanları, fırsat verenleri, siyasi simge olarak kullananları, bile bile toplumdaki ayrışmayı sağlayan, hızlandırıcı etki yapanları terbiye etmek gerektiğini üzerine basa basa ve hep söylüyorum. Bugün toplumdaki huzursuzluğun ve kargaşanın da sebebinin bu olduğunu çok iyi biliyorum. Yüreğine sağlık Abdurrahman. Her zaman geniş çerçevede bakabilme yetisine sahip olduğun için, benim çağrıma kulak verip zaman ayırdığın ve hep yapıcı, geliştirici ve rahatlatıcı paylaşımların için çok teşekürler. FriendFeed’ten tanıdığım özel arkadaşlarımdan birisin. Karşılaşma konusuna gelince, bir gün diyoruz ya hep, gerçekleşecek biliyorum. Belki de buradaki Kedili Yaşam yazarlarıyla güzel bir organizasyon, neden olmasın? Sevgiler her daim…

Not: Abdurrahman Alkan'ın dediklerini daha da iyi anlamak isteyenler için Aret Vartanyan'ın daha önceden bu sitede tanıtımını da yaptığımız Bir Nefes İstanbul Kitabı okunmalı diyorum.

Ulusal Egemenlik

2010-04-23T12:25:00.001+03:00

Atatürk diyor ki:

— Gerektiğinde yurt için, bir tek kişi gibi tüm çaba ve kararla çalışmasını bilen ulus, elbette büyük bir ulus, elbette büyük geleceğe hak kazanmış ve aday olmuştur.

— Türkiye'nin bağımsızlığı kutsaldır. O, sonsuza dek güven altına alınmış ve korunmuş olmalıdır.

— Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin bütün programlarının ilkesi şu iki temeldir: Tam bağımsızlık, kesinlikle ulusal egemenlik.

— Yeni Türkiye'nin öz cevheri ulusal egemenliktir. Ulusun, kayıtsız şartsız egemenliğidir.

— Özgürlük ve bağımsızlık benim karakterimdir.

— Türk Milleti'nin istikbali, bugünkü çocuklarının isabetli görüşü ve yorulmak bilmeyen çalışma azmi ile büyük ve parlak olacaktır,

— Türkler, yüzyıllardan beri özgür ve bağımsız yaşamış ve bağımsızlığını hayat gereği saymış bir kavmin yiğit çocuklarıdır.

— Egemenlik ulusundur. Türkiye Büyük Millet Meclisi'nden başka hiç bir makam, ulusun alın yazısında etkin olamaz.

Bugün bayram. Bugün 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı. Ulusun üzerinde bir egemenliği kabul etmeyen, Ataturk çocuklarının bayramı. Bayramımız kutlu olsun.

Dewey'e Misafir Olmak...

2010-04-18T11:55:00.004+03:00

Kedili yaşam bu hafta farklı bir yolculuğa çıkmanın güzelliğini ve zenginliğini yaşıyor. Bu pazardan başlamak üzere her hafta pazar günü bir yazarı ağırlayacak olan Kedili Yaşam’ın ilk yolculuğuna, sosyal medya vesilesi ile tanıdığım, değerli Banu Eker konuk oluyor… Değerli arkadaşım, Türk Misafirperverliği üzerine yazmış olduğu yazısında şöyle diyor;

Biz Türkler misafirperverliğimizle ünlü milletizdir. Bayrağımıza, vatanımıza, devletimize, cumhuriyetimize olan bağlılığımız kadar misafire duyduğumuz saygımızla da diğer milletler arasından açık ara sıyrılıp, dünya üzerindeki yerimizi kalıcı ve tartışılmaz boyuta taşımayı başarmışızdır. Bizim için misafir, tek kelimeyle kutsaldır. Her misafir kısmetini de getirir mesela. Ev sahibine rahatsızlık vermemesi düşüncesiyle, üç günden uzun sürenini tasvip etmeyiz misafirliğin. Umduğunu değil - Allah ne verdiyse- bulduğunu yemesini öğütleriz, gittiği hanede. En küçüğünden, en büyüğüne kadar her misafirin hakkı vardır üzerimizde. Yani biz, asil bir milletizdir kısacası. Biz, birbirimizi çok güzel ağırlamayı öğrenmişizdir büyüklerimizden. Eğer kapımız çalınmışsa bir gece yarısı ve sadece bir bardak suyumuza ihtiyacı varsa gelenin, biz ona sofralar kurarız en bereketlisinden. Çünkü toprağımız bereketlidir bizim. Biz kırk kişiyizdir, kırkımızın da dünya görüşü birbirine benzemez belki ama biz birbirimizi çok ‘iyi’ biliriz. İşte bu sebepledir ki, kendini bizden görmeyenle, bizimle aynı idealleri paylaşmayanla, bizi bize düşman etmek için varını yoğunu harcamaktan geri durmayanla, modern ve çağdaş ölçülerdeki Truva atlarıyla (Banu'nun yazısına bir ekleme "çağdışı, gerici ve yobaz olanla") içimize sızanla, hiç işimiz olmaz bizim. Bizdenmiş gibi görünmelerine aldanmadan, başımızdan defederiz elbirliğiyle bunları. Hele hele misafirimizle aramıza girip kin tohumları ekmeye kalksınlar, o zaman kızılca kıyameti koparır, üzerlerine taş yağdırırız gökten. Kısacası biz, birbirimize misafir olmanın mutluluğunu hissettikçe daha fazla ‘biz’ oluruz. ‘Onlar’a da, elleri böğürlerinde kalmış bir hâlde uzaktan bizi izlemek düşer…

Hem misafir olmayı, hem misafiri ve hem de misafir ağırlamayı çok severim. Gittiğim yerde, tanıdıklarımın dışında bir de tanımadığım insanlar varsa onlarla tanışmaktan ayrıca sevinç duyarım. Çünkü hayatıma giren her yeni insanın, bana kazandıracağı çok şey olduğuna inanırım. Bu kazancın, gün gelip benim için belki de hayati önem taşıyacak bir değeri olabileceğini düşünürüm. Yani misafirlikten -adamakıllı- çıkarım vardır benim. Eğer tanımadığım birileri yoksa gittiğim yerde, o zaman dostlarımla birkaç saat bir arada olmanın, onlarla iyi ve kalıcı paylaşımlarda bulunmanın mutluluğunu yaşarım. Yediğim, içtiğim benim olur tabii ki ve elbette gördüklerimi, yaşadıklarımı anlatırım dönüşte. Aynı duyguları, misafir ağırlarken de hissederim. İster davetli olsun, ister davetsiz, gelene kapım ardına kadar açıktır her zaman ve o kapıdan içeri giren her kim olursa olsun, başımın üzerinde var olan yerinde oturturum…

Oysa şimdi çok farklı bir misafirlik tecrübesi yaşıyorum . Sevgili Hakan’ın sayesinde, misafirliğin sadece gerçek hayata ait bir eylem biçimi olmadığını, insanların birbirlerini sanal dünyada da ağırlayabildiklerini görmüş bulunuyorum ve kedi dostu 'Dewey'e beni blogunda misafir etme nezaketinden dolayı çok teşekkür ediyorum. Onu Adımistanbul Radyo'nun sunuculuğunu yaptığı dönemde tanıdım. Gerek genel kültürü, gerek nezaketi, gerek dinleyicilerine gösterdiği samimi ve seviyeli ilgisi, gerekse Türkçe'nin doğru kullanılmasına gösterdiği hassasiyeti, hakkında edindiğim kalıcı ve güzel düşüncelerimin sağlam kaynağı olmuşlardır. Bu vesileyle, kedi dostu sevgili 'Dewey' Hakan'a sevdikleriyle ve sevenleriyle birlikte sağlıklı, huzurlu, mutlu uzun bir ömür diliyorum.Ve, içinizde hâlâ okumayanlar varsa onlara 'Dewey'i okumalarını şiddetle tavsiye ediyorum.

Dewey---Dünyanın Kalbine Dokunan Kütüphane Kedisi

diyor sevgili Banu Eker. İlk çağrımı duyarak, yazmış olduğu içten ve kendine ait kelimeleri ile blogumu anlamlandırdığı için teşekkür ediyorum. Ekliyorum, bu kadar olmasın Banu Eker. Ara ara yazılarını Kedili Yaşam'da görmekten ve okumaktan büyük mutluluk duyarız. Gönlüne, kalemine, yüreğine sağlık.

Not: Kütüphane Kedisi Dewey ile ilgili Kedili Yaşam'da ki yazı için buradan...

Ziyafet...

2010-04-14T23:45:00.004+03:00

Yemek kültürü gelişmemiş olan, Türkiye’nin hangi şehri var?. Bu toprakların ayrı bir güzelliği bu. Her yerin kendine özgü yiyeceği, içeceği muhakkak bulunuyor. Bu günkü dünya şartlarında, hemen her şeyi, her yerde bulmak mümkün. Bu yüzden günümüzde merak edilen, yenecek yemeklerin nasıl bir şey olduğundan ziyade, yenilen yemeğin, kendi yöresinde, damaklarda nasıl bir tat bıraktığı oluyor.

Antep’in son akşamında, kendimize iyi bir ziyafet çekip öyle gitmek niyetindeydik. Bunun için BayazHan’ın güzel ve tarihi ortamını seçtik. Antep mutfağından seçtik mezeliklerimizi. Ardından iki adet buzla söyledik duble rakımızı. Gaziantep’in zengin mi zengin kebap mönüleri, içli köfteleri, çiğ köfteleri, özel güveçte eritilmiş peyniri süsledi masamızın dört bir yanını…

Ara ara yanımıza gelen ve bizi, keman ve akordeonun sesi ile şarkılı yolculuklara çıkartan bu iki genç adamı dinledik. Sonrasında, 3 günlüğüne iş için de olsa, buralara kalkıp gelmemize neden olanlara teşekkür ettik bir kere daha. Bir daha görüşürsek, tatlı hatırlayalım dedik birbirimizi. Bu yüzden uçak öncesi attık ağzımıza son dilim Antep Baklavasını…

BayazHan

2010-04-11T12:35:00.005+03:00

Bayazhan, bir tütün tüccarı olan, o dönemde Gaziantep'in Hasankeyf tütününü kendine ait olan deve kervanı ile Mısır'a ihraç eden Bayaz Ahmed Ağa, Bayazhan'ı ortağı ile birlikte, Halepli mimar ve taş ustalarına yaptırmıştır. Yapımı 1904'te başlayıp 1909 yılında bitmiştir. İnşaat işleri ile bizzat Bayaz Ahmet Ağa ilgilenmiştir. İhracat ile ilgili olarak Mısır'a geliş gidişlerinde konakladığı Halep'teki, o yıllarda çok meşhur olan bir Han esin kaynağı olmuştur Bayaz Han'a.

Birinci Dünya Savaşı sonrası İngilizler, Antep'i işgal ettiklerinde Bayazhan'ı, karargâh olarak kullanmışlardır. Hanın bir bölümü ise Antep savunması yıllarında hapishane olarak kullanılmıştır.

Gaziantep'te ilk sinema filmi Bayazhan'ın büyük salonunda gösterilmiştir. Bayaz Ahmed Ağa'nın 1919 yılında vefatından sonra Han'ın yarısı ailesine, diğer yarısı ise ortaktan Tekel Baş Müdürlüğü'ne intikal etmiştir. Gaziantep Büyükşehir Belediye Başkanı Dr. Asım Güzelbey'in girişimleriyle 5.5.2005 tarihinde Belediye bünyesine geçirilmiş yenileme çalışmalarına başlanmıştır.

2009 yılında Gaziantep Büyükşehir Belediyesi tarafından yenilemesi tamamlanan ve üst katı Gaziantep Kent Müzesi haline dönüştürülen BAYAZHAN’ın altı katı ise yaklaşık 6 ay süren bir çalışma sonucunda benzersiz bir tesise dönüştürülmüştür.

Kapısından içeri girdiğinizde hoş sohbetlerin yapıldığı, yorgun bir işgününü keyfe dönüştüren geniş avlusu karşılıyor bizleri. Bu avlunun etrafında dizilen yöresel ve dünya mutfağından değişik lezzetleri bulabileceğiniz restaurantları ile yöresel ürünleri satan dükkânları görülmeye, gezilmeye, bilgi almaya değer doğrusu…

İlk olarak Gaziantep’in kendisine has dokumalarının hem tanıtımını yapan, hem de bu ürünleri müşterilerine sunan sevimli, küçük ama hafızalara yöresel iz bırakan dükkâna giriyoruz. Son derece samimi karşılanıyoruz. Önce tavanda asılı bu iplere takılıyor gözüm. Gaziantep’e özgü “Kutni” kumaşının dokunmasında kullanılan ipler olduğunu öğreniyorum. Beyaz renkte olan boyanmadan önceki ip. Daha sonra boyanıyor, yandaki gibi rengârenk hallere bürünüyor ve sizleri de adeta büyülüyor…

Kutni ipek ve pamuk karışımı bir kumaş. En önemli özelliği bu kumaşın iplerinin boyanmasında yatıyor. Çünkü ipliğin boyama şekli kumaşta oluşturulacak desenle doğrudan ilgili. İplik dokunmadan önce yer yer boyanıyor ve böylece dokumanın deseni bu ipliklerdeki renklerle sağlanıyor. Dokunmuş kumaş, bu desene göre farklı isimler alıyor. Bana içtenlikle bilgiler veren hanım, ben bile hangi desenin, hangi ismi aldığını bilemiyorum, zaman zaman karıştırıyorum diyor… Bu isimler o kadar çok ve çeşitli.

Güzel bir fular alıyorum bu dükkândan… Kutuya koyuyor ve benim konuyla yakından ilgili olduğumu hissedince, kutunun üstüne ismini yazayım mı diyor? Eşine soruyor seçtiğim desenin ismini ve yazıyor kutusu üzerine. İyi akşamlar dileyip yan dükkâna geçiyoruz…

Kapıdan girer girmez bu sefer etrafımızı Antep işlemeleri sarıyor. El emeği göz nuru cinsinden. Dükkân sahibesi hanım anlattıkça anlatıyor. Yetinmiyor, benim ricam üzerine tezgâhın başına geçiyor…

Gerdirilmiş bir kasnak üzerinde, iğne ile nasıl işlediklerini gösteriyor bu el emeği nakışları. Hayran bırakıyor her biri. Dantelli örtüleri tepsilere serip, kahveli ikramlar yapmalı dedirtiyor bize. Bin bir emekle işlenmiş yastıklar, kolye içerisine sığdırılmış boyunda taşımalık işlemeler, örtüler, neler neler takılıyor gözümüze… O kadar emek var ki bu dükkânda, çıkarken ellerinize sağlık, yöresel güzellikleri yaşattığınız içinse, kocaman bir teşekkür diyorsunuz.

Hemen bir başka dükkânda, ben gibi bir ahşap tutkununu mest edecek bir yer selamlıyor bizi. El emeği ürünlerini nasıl yaptığını, gururla anlatan güzel yürekli bir genç ortak oluyor yolculuğumuza… Bu yaşlarda, böyle bir işi uğraş olarak seçmesi ise daha ayrı memnun ediyor hepimizi…

Dedik ya, bu geniş avlunun etrafı hepsi ayrı bir öyküye sahip dükkânlarla dolu. Bizim zaman kısıtlı olunca, bir de karınların gurultusu daha da gür bir sesle duyulmaya başlayınca, kendimizi BayazHan’ın yöresel lezzetlerinden oluşan sofrasına atma zamanının geldiğini anlıyoruz…

Antep'in Kalesine

2010-04-08T20:16:00.009+03:00

Gaziantep denince akla gelen üç şey kesinlikle Antep baklavası, Antep fıstığı ve Antep kalesidir. Her sokakta en az iki üç tane baklavacı, kebapçı bulmanız o kadar olağan ki, görmediğiniz sokakta burada niye yok diye sorabilirsiniz… Fıstık ağaçları ise, siz havaalanından şehre doğru giderken, ilk merhabayı verenler arasına çoktan dâhil olmuştur. Bodur sayılabilecek ağaçlar kımıldanır ağır başlı Antep havasında… Sonra, şehrin tam da göbeciğinde görürsününüz Antep’in kalesini. O vakit bir türkü daha gelir akla… Akşam yemeği ve hoş sohbet için acele ettiğiniz son Antep akşamında, Antep’in kalesine türküsü ile yollanırsınız, meşhur bir başka mekâna, BayazHan’a…

Çember

2010-04-06T19:42:00.001+03:00

Bir şehrin sokakları o şehri en iyi anlatandır. Hiç bilmediğiniz, daha önceden üzerinde hiç yürümediğiniz o kaldırımlar, yanından geçip gittiğiniz binalar, belki bir daha hiç karşılaşmayacağınız insanlar neler neler anlatır size. Siz yeter ki, onların ifadelerine dikkat edin.

Bu noktada şunu söylemek gerekiyor. Konuşmak sadece ağız içindeki dille olmaz. Bir de gözlerin konuşması, yüreğin hissettiklerini dile getirmesi vardır ki, bu durum pek çok şeyi daha net ve yalın ortaya koyar. İşte bu yüzden yıpranmış bir bina size hüznü hissettirir, ya da gülen insan tebessüm ettirir. Antep’in sokakları ne çok konuşkan, ne de suskundu. Tarihin ağır başlı, görmüş, geçirmiş ama biraz da yorgun yüzüyle selamladı beni ve beraberimdekileri…

Her gittiğim şehirde, ilk yaptığım, kaldığım otelin çevresinden başlayarak, gittikçe genişleyen alanda bir ön gezinti yapmak olur. Bu tıpkı, kedi çocukların ilk karşılaştıkları nesneleri uzun uzun koklamaları, kimisine sürtünüp koku bırakmaları gibidir. Çıkarım, dolaşırım, ta ki ayaklarım yorulduk artık, oturalım hadi bir yere diyene kadar. Sonra, zamanla şöyle bir göz göze gelinir. Zîra ertesi gün erken kalkıp yine iş için koşturulacaktır. Şantiye ortamı farklıdır. Öyle bir gün önce yorulmanı, gezip dolaşmanı anlamaz. Karşısında mühendisini hep zımba gibi ister. İşte bu yüzden zamanla göz göze gelip, bu akşam bu kadarlık yeter, yarın akşam kaldığımız yerden devam ederiz demesi icap eder. Geldiğiniz yerden değil, başlattığınız çemberi tamamlayarak otelinize dönersiniz. Bir duş alır, dişlerinizi fırçalar, yatarsınız…

İşte aşağıdaki fotoğraflar, Antep’in bu şehir turundan ve zaman zaman oturulup dinlenilen mekânlarından, size yansıyan karelerdir…

Boarding Time !

2010-04-04T12:36:00.005+03:00

Epeyce bir süredir yan yana gelememiştik. Şöyle oturup konuşamamış, birlikte alışverişe çıkamamıştık. Ablamla güzel bir İstanbul öğle sonrasını, kendimizi biraz şımartma, biraz dertleşme, biraz alışveriş günü olarak ayırdık…

Çarşamba günüm boştu. Çünkü yarısı gün, iş gezisi için Gaziantep’e doğru uçulacaktı. Dolayısıyla alışveriş yapılmalı, gidecekler gardroptan seçilmeli, bavullarına yerleştirilmeliydi. Bavul hazırlama kısmı, benim için her zaman kolay olmuştur. Yanıma ne alacağımı zaten kafasında tamamlamış biri olarak, hazırlanmak, hiçbir zaman sorun olmamıştır. Bu yüzden, en uzun ve uzak yolculuklara bile, göz kırpmadan, çok rahat ve kısa bir sürede hazırlanıp çıkabilmişimdir.

Hem alışveriş hem de abla ile baş başa bir gün olması istenince ortak bir yer belirledik ve güzel bir gün geçirdik. Birçok mağazaya girdik, giyindik, soyunduk, bakındık, beğendik, aldık. Sonra yorulduk. Kendimize bir şeyler ısmarladık. Yetinmedik. Baktık muhabbet devam ediyor (e) o zaman ağızlar boş durmasın, tatlanalım dedik. Pastaları söyledik, çayları içtik. Saray Muhallebicisi’ne girerken eski âşıkların kulaklarını çınlattık, gülümsedik…

Sizden biriyle sohbet ederken hiç şaşırılmayacak şey, sohbetin her an her yere kayabilmesidir. Çünkü ortak noktalar, yaşanmışlıklar fazladır. Bunun nedeni biraz da gönül telidir. Çünkü gönül teli abla sıcaklığını hisseti mi daha bir cesur titreyecektir. O konudan, o konuya geçerken, anlatılmadık bir şey kalmasın derken, saatin kaç olduğunun, farkına bile varamayışınız çok doğaldır. Ancak gün, çoktan akşama dönmüştür. Sabahın körü denilebilecek vakitte uçuşu olanlar için eve dönüş, en mantıklı olanıdır…

Sabah 6 uçuşu gibi çok erken uçuşlar, yeni günde dev kuşların uyanma vaktini de gösterir. Ancak bu dev kuşlara merhaba demeden önce check- in yaptırıp, bavulunuzu teslim etmeli, biniş kartınızı ve bagaj etiketinizi almalı, güvenlik kontrolünden geçmelisinizdir. Bu bir nevi, tamam işte, artık hazırım, gidelim demenin bir başka yoludur. Bundan sonrası biniş saatine kadar size kalmıştır.

Havaalanında gerekli prosedür tamamladıktan sonra yapılacak ilk iş, anne tarafından daha önceden akla sokulmuş, tembihli anne çikolatası yiyip, take away bir cappucino içerek kendine gelmedir. Bir yandan da gözünüz boarding için ekranlardadır. Nitekim zaman, sizin dev kuşun uçuş vaktini gösterdiğinde, uçağınıza bineceğiniz kapı numarasının anonsunu duyacak, birkaç dakika sonra göğün maviliğinden, aşağılara bakacak olmanın hazzını yaşayacaksınız…

Konuşmalar, okumalar eşlik eder yolculuğunuza. Yeni gün, siz havada iken aydınlanır. Güneşle çok daha yükseklerde karşılaşmanın samimiyeti, başka ısıtır içinizi. Bir bakarsınız ki, Gaziantep Havaalanı için alçalmaya başlamışsınızdır.

Sonra inersiniz, daha önceden hiç gelmediğiniz bu şehrin havasını içinize çeker, güneydoğunun bu tarih dolu kentiyle selamlaşırsınız… Bu ilk merhaba, 3 gün boyunca size hoşlukları sunmasını istediğiniz Antep’e, mesafeli ama içten bir selamlamadır. O, aynı içtenlikle bu merhabayı kabul edecek midir, zaman gösterecektir :)) Yalnız bu konularda iyi niyet önemlidir. Antep’in Hamamları'nı hemen bu merhabanın arkasından söyleyerek, havalimanı çıkış kapısına yönelmemiz, hiç tesadüf değildir…

Not: Kedili Yaşam Gaziantep’te yazı dizisi devam edecek…

Sokak Lezzetleri...

2010-03-28T13:08:00.005+03:00

Bu Pazar yazısını Skylife’ın Mart 2010 sayısından seçtim sizler için. İstanbul’un lezzet trafiğinde, bir yabancı gözüyle küçük bir tur atan gurme Ansel Mullins'in izlenimlerini, Skylife’ın Mart sayısında bulabilmeniz mümkün. Bakın ne diyor Ansel Mullins;

"Eğer New York uyumayan şehirse, İstanbul da kesinlikle hep yiyen şehirdir. Bu şehrin sokakları ile yemekleri arasında kuvvetli bir kültürel bağ var. Tatlılardan tuzlulara, sabahtan geceye şehrin neredeyse her sokağında, her köşe başında geleneksel atıştırmalıklara rastlamak mümkün. Boğaz vapuruna binmeden önce seyyar satıcı tezgâhlarından hızlıca bir şeyler atıştırma anıları neredeyse Topkapı Sarayı gezi anıları kadar canlı.

Puslu bir kış sabahı Beyoğlu’nun arka sokaklarında, bir satıcının içinde tatlı ve sıcak içecek olan, parlak pirinç semaverini taşıdığı tezgâhının görüntüsünden önce gür sesi ulaşır. Satıcının bağırışına kulak verin: “Sahhhhhlep!”

Bölgenin ana yaya arteri olan İstiklal Caddesi’nin başlangıcında bulunan mini büfelerdeki sarımsaklı domates soslu ‘ıslak burgerlere’ kendinizi kaptırmasanız bile onları fark etmeden Taksim Meydanı’ndan geçebilmeniz oldukça zordur. İstanbul sokak lezzetleri, İstiklal gibi en hareketli alışveriş bölgelerinde adeta zamanın akışını tanımlar. Sabahları bölgede çalışanlar, ofislerine giderken içi fazlaca doldurulmuş sandviçler satan seyyar satıcıların tezgâhı önünde kuyruk oluşturur. Günün ilerleyen saatlerinde, baharatlı kıyma ve cevizin futbol topu formunda buğday bir harcın içine doldurulup kızartılması ile yapılan ‘içli köfte’yi satan bir başka seyyar satıcı belirir sokaklarda. Akşam saatleri yaklaşırken, neredeyse her adım başında bir kestane satıcısına rastlayabilir ve lezzetli kestane kebapların tadına takabilirsiniz. Gece geç saatlerde eğlence düşkünleri şehri bastığında, İstiklal’deki tarihi balıkçılar çarşısının girişinde müşteri çekebilmek için türlü cambazlıklar yapan genç midye dolma satıcılarına rastlayabilirsiniz. (Buraya bir parantez açmak gerekiyor. Yazıyı okuyup, yorum köşesinde değerli katkısını esirgemeyen, dostum Lale Ablanın da dediği gibi halka tatlısı satıcılarını, nohutlu pilavcılarını unutmamak gerekiyor.)

Osmanlı dönemine ait şaheser bir camiye, muhteşem bir boğaz manzarasına ve bitmek bilmeyen ilginç dükkânlar silsilesine sahip olan Ortaköy’ün sadece yayalara açık olan ara sokaklarında bulunan çok sayıdaki ‘kumpir’ büfesi semtin başlıca cazibesi haline gelmiştir. Nasıl kumpirciler Ortaköy’ün sembolü haline gelmişse, aynı şekilde Eminönü deyince de ilk akla gelen ‘balık ekmek’tir. Rengârenk süslemelerle bezeli kıyı teknelerinde satılan ve taze yarım somun ekmeğin içine bolca soğan ve limon suyu eşliğinde ızgara balık konarak yapılan bu sandviçler semtin en önemli karakteristiklerinden biridir.

Hiç şüphesiz, İstanbul sokak lezzetlerinden bahsederken neredeyse her köşede rastlanan halka şeklindeki susam kaplı bir çeşit ekmek olan ‘simit’i anmadan geçemeyiz. Sade, ucuz, lezzetli ve her an yenmeye hazır olan ve İstanbul sokak lezzetlerinin ikonu haline gelmiş simit, ‘bagel’in vatanı olan New York’ta bile popülerliğini kanıtlamış, oradaki birkaç Türk fırında tüm dünya ile paylaşılmaktadır…" diyor pekte güzel özetliyor İstanbul’un sokak lezzetlerini…

Bunlar İstanbul’un Sokak lezzetleri ancak Türkiye’nin her bir köşesi ayrı bir zenginliğe, güzelliğe ve elbette lezzete sahip. Bu yüzden bir bütünün parçalarıyız biz. Yan yana geldiğinde daha da büyük değeri ve anlamı olan. İşte o Türkiye zenginliğinin ve lezzetinin tam manasıyla anlam kazandığı bir yere gidiyoruz bu hafta, Gaziantep’e. Bir iş gezisi özünde olan ama 3 gün süresince kalacağımız bu şehirde, yine yeni mekânları keşfedecek, farklı tatları tatmayı seçeceğiz. Uykusuzlar Kulübü olarak bol bol da fotoğraf çekeceğiz elbette… Zira siz Kedili Yaşam dostlarını geziden merhum etmek niyetinde değiliz.

Şimdi lütfen servis masalarınız kapalı, koltuklarınızın dik ve emniyet kemerlerinizin takılı olduğundan emin olunuz. Uçuşumuz yaklaşık 1 saat 15 dakika sürecek. Uykusuzlar Kulübü kalkış için yerlerinize lütfen…

Not: Fotoğraflar Skylife dergisine aittir...

Madam Despina...

2010-03-21T11:40:00.003+02:00

Kur masayı Madam Despina

Kirli beyaz muşamba örtüleri ser

Çek sediri asmanın altına

Yanında bir ince Müzeyyen Abla

Yine mi güzeliz yine mi çiçek

Hamdolsun

Taze mi bitti topik

Canın sağ olsun

Amanın yine mi güzeliz yine mi çiçek

Hamdolsun

Altınbaş kadehe yağ gibi dolsun

Gece çok genç arzular şelale

Haber etsek o yare

Gelse Bomonti’den

Şereflendirse bizi

Olsak teyyare

Sözleri Meral Okay’a, Bestesi Ara Dinkjian’a ait olan bu şarkı onu anlatıyordu şüphesiz… Madam Despina; bir dönemin tanıdık ismi, Madam Despina…

DESPİNA Kanlı, 1919 yılında Rumların yoğun olarak yaşadığı, şimdiki adı Gökçeada olan İmroz’da doğdu. Despina, 15-16 yaşlarındayken ailesi İstanbul’a göçtü. Bir süre sonra ailesi Yunanistan’a göçmeye niyetlenince, Despina başının çaresine bakacağını söyleyerek İstanbul’da kaldı. 18 yaşındaki Despina, Moda Teras Gazinosu’nda konsomatris olarak çalışmaya başladı. Güzelliği dillere destan olan Despina’yı görmeye gelenler çoğalınca, doğal olarak çevresi de genişledi. Güzelliği kadar hırsı ve zekásıyla da dikkat çeken Despina, kendine bir işyeri açmayı kafasına koymuştu. Çevresinin de desteğiyle 1946’da "Despina’nın Meyhanesi" adlı ilk gazinosunu Esentepe’de açtı. Birkaç kez yer değiştiren Despina, 1965’te Artin adlı bir otomobil satıcısıyla evlendi ve işlerden elini eteğini çekti. Ancak kocası bir süre sonra aniden ölünce, 1970’lerin başında bu kez "Madam Despina" olarak Kurtuluş’taki meyhanesini yeniden açtı ve bir daha da hiç evlenmedi. Kısa süre içinde de yine herkesin sevgilisi olmayı başardı. Madam Despina’nın mekan sahibi olmaktan kaynaklanan bir otoritesi vardı, ama bu çapkınlığına engel değildi. Çok para kazanan Madam Despina, tüm gelirini iyi yaşamaya ve hayır işlerine harcadı. Kiliseye, Balıklı Rum Hastanesi’ne yaptığı yardımların yanısıra her başı sıkışanın soluğu yanında aldığı biri oldu. Mahallesindeki fakir Müslüman çocuklarının sünnetlerini yaptırdı.

Herkesin sevgilisi haline gelen Madam Despina’yı 16 yıl önce şeker hastalığı esir alınca meyhaneyi devretmek zorunda kaldı. Bir bacağı kesilen Madam Despina’nın tek şartı mekanın aynen korunması oldu. Şu anda mekanın işletmesini elinde bulunduran Ercan Tekin de Madam Despina’nın hikayeleriyle büyüyen bir Kurtuluş çocuğu. Tekin, "Mekanı Madam’ın isteği üzerine aynen koruduk" diye anlatıyor. Cenaze törenini de Ercan Tekin organize etti. Tekin, "Ölmeden 2 gün önce Saadettin Kaynak’ın bestesi olan ’Yalan’ adlı şarkının mezarı başında çalınmasını istemiş" diyor. Papazın şarapla suladığı mezarın başında önce "Yalan", sonra da "Şimdi Uzaklardasın" çalınırken sevenleri birbirlerine Despina’lı anılarını anlatıp gözyaşı döküyorlardı.

Madam Despina, meyhanenin spesiyali haline gelen Rum pilakisini, yaprak ciğerini, favayı, radikayı elleriyle hazırlıyordu. Madam Despina, tüm misafirleri masalarına giderek selamlıyor, onlara saz eşliğinde şarkılar söylüyordu. Ama ailelerin de mekanı haline getirmeye çalıştığı meyhanesinde kimsenin taşkınlık yapmasına izin vermiyordu. Madam Despina’nın "Herkes kendi masasında eğlenecek" kuralını bozanlar, kendini kapı önünde buluyordu. Madam Despina’nın otoriter tavrından askerler bile nasibini almıştı. 12 Eylül darbesi sonrası gazinonun müdavimlerinden bir albayın misafirlerini tedirgin ettiğini görünce, Rum aksanıyla "Pasam, pasam! Sen pasasın ama buranın pasası da benim. Senin pasalığın dısarida" diyerek mekanda bulunanları rahatlatmıştı.

2006 yılının Haziran ayında bir Pazar günü aramızdan ayrılan Madam Despina’nın anısına selam olsun…

Not: Hürriyet gazetesi 29 Haziran 2006 tarihli Aslı Sözbilir'in "Şimdi Çok Uzaklardasın Akşamcıların Kraliçesi" isimli yazısından...

Pandora'nın Kutusu

2010-03-14T15:13:00.017+02:00

Geçtiğimiz Çarşamba akşamı eve girerken sitenin güvenliği durdurdu ve adıma gönderilmiş bir paket olduğunu söyledi. Güvenlik Murat, aracımı görür görmez eline paketi almış olacak ki, paketiniz var demesiyle bana uzatması bir oldu… Doğal olarak direkt adres satırına baktı gözlerim. Değerli arkadaşım Kerem’den geliyordu. Bu beni daha da şaşırttı. Çünkü biz bu adamla zaten haftada en az bir kere görüşüyorduk. Hatta daha geçen hafta beraberdik. :)) Gülümsedim ve eve kadar merakımı sürdürmeye karar verdim. Akşam site girişi oldukça kalabalıktı. Nitekim arkadan, hadi ilerle tarzında bir korna sesi de gelmede gecikmedi…

Kapıdan girer girmez elimdeki kutuyu açmaya koyuldum. İçinden 2010 çıkışlı 4 adet müzik albümü çıktı. Çok mutlu oldum. İnternet üzerinden almış ve doğrudan benim adresime göndermiş. Bu kadar zarif ve hep en güzelini düşünen adamı yüreğinden kutladım…Ben bu haftayı daha çok müziğe ayırarak ve bu hoş albümleri dinleyerek geçirdim. Hepsini dinlemeyi tamamlayamadım ama sizlerle onları tanıştırmadan da duramadım…

Mızıkçı melodiler, mızıkçı bir mızıkanın eşliğinde, kulaklardan gönül hanelerine uğurlanan, hoş bir albüm. Albümün içerisinde 13 şarkı yer alıyor. Sizde, eğer ben gibi düş kuran bir kedi iseniz, bu albümle düşlemeyi seveceksiniz… Melâmet Hırkası, Çemberimde Gül Oya, Hey Onbeşli gibi tanıdık ezgilerin yanı sıra, yeni tınıları da keşfedebileceğiniz bir albüm. Ben Kırlangıç Zamanı’nı favori ezgim olarak belirledim, bakalım siz hangisini seçeceksiniz?

İstanbul üzerine çıkarılan başarılı albümlerden biri Gürdal Karagöz’ün İstanbul 2010 isimli albümü. İstanbul’u yaşamış, sokaklarına anıları sinmiş, kaldırımlarında gezinmiş, içinden geçip giderken ağlamış, gülmüş, acımış iseniz daha da derin etki yaratacak bu albüm. Ben Beyoğlu’nu düşündüm. Bir gece kendi başıma İstiklal’den Karaköy’e kadar yürüyüp, anılarımı yokladığım zamanları, önünden geçtiğim tekir kediyle selamlaştığım, perdesi hafif aralık penceresinin içinde geçmiş zamanına hikâye yazdığım o evi… İyi geldi, duygularımı harekete geçirdi… En beğendiğim ezgi ise "İstanblue" ve "Yalnızlığım" oldu.

Değerli arkadaşım Kerem benim bu iki albümden sonra hangi duygusal yolculuklara çıkacağımı tahmin ettiği için, tüm bunların içine, beni kendime getirecek bir albüm eklemeyi ihmal etmemiş. Şıkır şıkır, fıkır fıkır, kıvrak ezgilerin yer aldığı “in the Topkapı Place( Rhythm Boys by Sinan Bilmez)” albümü çok iyi bir seçim olmuş Keremcim, tebrikler… Yalnız bu albümü dinlemek yetmiyor ne yazık ki! O yüzden bu albümle haşır neşirken kapı açılmaması, telefonla görüşülmemesi iyi olur kanısındayım :))

Gelelim son albüme. Öyle bir albümü seçmiş, göndermiş ki, benim sevdiğim şarkı söyleme tarzını bu kadar mı bilir bir insan, pes dedirtti bana. (Kendisi bu yazıyı okurken muhtemelen hınzırca gülümsüyor olacak) Ben Türk Sanat Müziği'nde titiz bir insanımdır. Öyle herkesten dinlemem. İlk önce Türkçe'nin düzgünlüğü önemlidir. Solist ağzında kelimeleri çiğnememeli ama bir o kadar da şarkıyı yaşarcasına söylemelidir. Yapacağı namelerle kendine özgü bir tarzı da yakalamalıdır. Yani uzun bir süre sonra, tekrar bir yerde dinlediğimde, evet, işte şu adamın sesi bu diyebilmeli, onu tanıyabilmeliyimdir. İşte Ertan Sert’in Doymadım Sana isimli albümü bu lezzeti sundu bana. Üstelik eserler Türk Sanat Müziği’nin enstrümanları ile çalınmış ve bırakılmış. Üstüne teknolojik ekler yapılmamış. Bu yönüyle asıl puanı aldığını özellikle belirtmeliyim. Keman, ud, darbuka sesini duyuyor, gerçek sanat müziği tadını alıyorsunuz. Çıkan sanat müziği albümlerinde, bu yalınlığı bulmak çok zor. Bu anlamda, arkadaşıma çok ama çok teşekkür ediyorum.

Albümde 9 şarkı bulunuyor, Albüme ismini veren ve albümün ilk şarkısı “Doymadım Sana” ile “Her Mevsim İçimden Gelir Geçersin” isimli beşinci şarkı en beğendiklerimden, çevirip çevirip dinlediklerimden…

Bu kadar müzik üzerine konuşmuş iken, bu günlerde, değerli bir başka arkadaşım Ceyhun tarafından tanıştırıldığım ve çok sevdiğim bir radyoyu tanıtmadan geçemeyeceğim. Sloganı; dünyanın müziğine yolculuk olan, usta müzisyenleri bulunduğunuz ortama taşıyan, çok kaliteli bir radyo. İsmi “Radyo Voyage”. Şu an sadece İstanbul’dan dinlenebilse de, internet üzerinden tüm dünyaya yayın yapıyor. Özellikle popüler şarkıların egemen olduğu diğer radyoların tümü şöyle dursun hele. Dinlenme, kitap okuma sırasında seçilebilecek, radyodan değilde, “cd” çalardan yayılan müzik tadını yaşatabilecek yayın akışları var… Dinleyiniz, Radyo Voyage, dünyanın müziğine yolculuk…

Yıl 1998. İstanbul Kozyatağı’nda değerli bir sanatçının imza günü var. İmza almaya giden çocuk 13 yaşlarında. Sanatçı o döneme şarkılarıyla damgasını vurmuş bir isim, Sibel Alaş. Neyse efendim, o çocuk sıraya girmiş heyecanla hayranı olduğu sanatçıyı bekliyor. İmza öğleden sonra bir saatte. Sanatçı Alaş gecikti, herkes heyecanlı ve imza almak için bekliyor…

Geldiği an o kadar heyecanlanmıştım ki fırladım karşısına. Beni görünce özel ilgilendi, sıkı bir takipçisi olduğumu anladı sanırım. Elimdeki albümü imzalattım, bir de hatıra fotoğrafı çektirdim, istemeye istemeye de olsa oradan ayrıldım. O yaşımda yıllar sonra bu değerli sanatçıyla arkadaş olabileceğimi, hatta sürekli mesajlaşabileceğimi düşünmemiştim… Çocuk ruhumla aşık olmuştum ben bu genç hanıma, o benim ilk aşkımdı :)) Evet, anladığıınız gibi, imza için bekleyen erkek çocuk bendim. :)

Yıllar sonra kendisine bu anımı anlattığımda gülümsedi ve o günlere döndü. Kendi deyimiyle duygulandı da. “Hatırlıyorum o gün geç kalmıştım. Çünkü bir yardım kampanyası için yapılan başka bir program vardı ve sarkmıştı, dolayısı ile bende imza gününe zamanında yetişememiştim” şeklinde açıklama yaparken, ikimizde o günlere gidivermiştik. Twitter üzerinden karşılıklı takipte olduğumuz, o zamanların çocukluk aşkı, şimdi ise Twitter’da ki tek aşkım Sibel Alaş’a, bu sözü dün akşam söylediğimde, sen benim kalbimdesin diye bir mesaj yayımladı. Beni daha da göklere çıkardı. Seni seviyor ve sanatına yürekten saygı duyuyorum güzel kadın. Hep iletişimde olalım...

82. Oscar ödülleri, geçtiğimiz pazar, ABD'nin Los Angeles kentindeki 3 bin 500 kişilik Kodak Tiyatrosu’nda, sabaha karşı yapılan törenle dağıtıldı. Kendi arkadaş çevremde hep şu söylendi: “Oscar artık hiç şaşırtmıyor, tahminlerimiz hep doğru çıkıyor” Gerçekten de öyle oldu. Hatta yapılan tahminlerin kaçta kaç tuttuğu bile, kendi aramızda espri konusu oldu… Şaşırttı ya da şaşırtmadı, biz yine de ödül alan filmleri, yönetmenleri, teknik adamları şöyle bir sıralayalım;

En İyi Film: The Hurt Locker

En İyi Yönetmen: Kathryn Bigelow (The Hurt Locker)

En İyi Erkek Oyuncu: Jeff Bridges (Crazy Heart)

En İyi Kadın Oyuncu: Sandra Bullock (The Blind Side)

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu: Christoph Waltz (Soysuzlar Çetesi)

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu: Mo'Nique (Precious)

En İyi Orijinal Senaryo: The Hurt Locker (Mark Boal)

En İyi Uyarlama Senaryo: Precious (Geoffrey Flechter)

En İyi Animasyon: Up/ Yukarı Bak (Pete Docter)

En İyi Yabancı Film: El Secreto de sus Ojos (Arjantin)

En İyi Görüntü Yönetmeni: Avatar (Mauro Fiore)

En İyi Sanat Yönetmeni: Avatar (Rick Carter, Robert Stromberg, Kim Sinclair)

En İyi Kostüm Tasarımı: The Young Victoria (Sandy Powell)

En İyi Kurgu: The Hurt Locker (Bob Murawski, Chris Innis)

En İyi Makyaj: Star Trek (Barney Burman, Mindy Hall and Joel Harlow)

En İyi Şarkı: The Weary Kind - Ryan Bingham ve T-Bone Burnett (Crazy Heart)

En İyi Müzik: Up (Michael Giacchino)

En İyi Görsel Efekt: Avatar (Joe Letteri, Stephen Rosenbaum, Richard Baneham, Andrew R. Jones)

En İyi Ses Kurgusu: The Hurt Locker (Paul N.J. Ottosson)

En İyi Ses Miksajı: The Hurt Locker (Paul N.J. Ottosson, Ray Beckett)

En İyi Belgesel (Uzun): The Cove (Louie Psihoyos)

En İyi Belgesel (Kısa): Music by Prudence (Roger Ross Williams ve Elinor Burkett)

En İyi Kısa Film: The New Tenants (Joachim Back and Tivi Magnusson)

En İyi Animasyon (Kısa): Logorama (Nicolas Schmerkin)

Uzun bir ara vermiştim. Bugün konuştuk O da gidelim dedi. Daha doğrusu O zaten pek aksatmaz da, ben ihmal ederim zaman zaman. Birazdan gelecek, beni alacak ve önce fitness, ardından yüzme, sonrada sihirli taşlarla rahatlama… SPA günü bugün…

Etkileşim...

2010-03-07T14:28:00.005+02:00

The Lovely Bones yani Cennetimden Bakarken. Yönetmen Peter Jackson güzel bir film ile karşımızda. 14 yaşında bir cinayete kurban giden Susie Salmon cennete gitmiştir. Bu yeni evinden yaşayanların dünyasını izlemektedir. Ölümünden sonra Susie aşağıda onsuz sürüp giden yaşamı, okul arkadaşlarının kendisinin kayboluşuyla ilgili yorumlarını, ailesinin umutlarını yitirmemeye çalışarak sevgili kızlarının canlı bulunması umuduna sarılmasını izlerken, bir taraftan da sapık katilinin cinayetten kalan izleri ve ipuçlarını yok etmeye çalışmasını takip eder. Filmin teması da gayet açık. Herkes yaptıklarının karşılığını bir şekilde alacaktır. Nihayetinde buna uygun bir sonla bitmektedir. Uykusuzlar Kulübü puanı (8/10).

Bu filmden çıkınca aslında şöyle bir şey de düşündük. Türk Sinemasında ne eksikte bu ABD, İngiltere filmlerinin kalitesini yakalayamıyoruz? Oyunculuğumuzun kötü olduğuna inanmıyorum. İyi oyuncular var. Kendini ispat eden çok iyi, başarılı yönetmenlerde var. Ancak senaristte sıkıntımız var gibi geliyor bana. Sonunu birinci bölümünden itibaren üç aşağı beş yukarı kestirebileceğiniz filmler yapılıyor ülkemizde. Elbette hepsi böyle demek çok zor ama genelde bu kanıya varmanız mümkün… Nitekim şimdi size tanıtımını yapacağım SES isimli film buna örnek…

Derya bir bankanın çağrı merkezinde çalışan ve annesi ile birlikte yaşayan genç bir kızdır. Derya’nın rutin giden hayatı gaipten duymaya başladığı bir SES’in ortaya çıkması ile beraber altüst olur. Genç kız başlangıçta SES’i duymazlıktan gelmeye çalışsa da, SES kısa sürede genç kızın hayatını kontrol etmeye başlar. Derya’dan işyerindeki patronu Onur’u takip etmesini isteyen SES, genç kızın hayatını giderek korkunçlaşan bir kâbusa çevirir.

Bu filmden çıktıktan sonra şöyle diyeceksiniz. Çok güldük değil mi? Aynen böyle. Çünkü bu film gerilim filmi olmamakla birlikte, içerisinde oldukça eğlendirici sahneler var. Öyle ki, bir sinema dolusu insanın tıpkı komedi filmindeymiş gibi ortaklaşa güldüğü yerler olabilir mi? Olur, söz konusu film buysa olur. Zaten birinci bölüm sonuna doğru film sonunda ne olacağı da açık ve seçik belli oluyor. Merak duymadan, belki arada uyuklayarak izleyebileceğiniz bir film. Bu filme gidilebilir ama özellikle hanımlar Mehmet Günsür’ün yakışıklılığını görmeye gidebilir :)) Uykusuzlar Kulübü puanı (5/10).

Dün gece canımız, bir tanemiz, yakışıklı doktorumuz Fırat’ımızın doğum günüydü. Saat 23:30 gibi başlayacak kutlamaya davetliydik. Nitekim sinemadan çıkar çıkmaz apar topar soluğu doğum gününün yapılacağı Ortaköy’de ki gece kulübünde almaya çalıştık. Çalıştık diyorum çünkü bizim ekibin kafası her an değişme modundadır. Selin ve Kerem’in başka bir programları varmış. Sinema sonrasında bizden ayrıldılar. Sevgili A., E., S. ve ben Ortaköy’e doğru yola çıktık. Gayet masumduk. Amaç doğum gününe gitmekti. Gitmekti diyorum çünkü S.’nin o hiç bitmeyen fikirlerinden biri geldi yine… “Hadi kokoreç yiyelim”. Saat gece 12:00’e yaklaşıyor, zaten gideceğimiz yere geç kalmışız, üstelik trafikte var, nasıl olur filan derken, arka araçta ki A.’nın cep telefonu arandı bile. “Önce kokoreç yiyelim diyoruz ne dersiniz?” Onlardan da olur alındığına göre Ortaköy sahil yapılacak bu kesin artık. S. bir yandan da Fırat’ı aradı. “Fırat, trafik çok kalabalık, geliyoruz ama yarım saat gecikeceğiz” Yalan, biz kokoreç yemeğe gidiyoruz :)) Neyse bir kokoreççi amca bulundu. S.’nin her zaman yaptığı o sokağın nabzını yoklama diyaloglarıyla, A’nın yönlendirmeleri, E. ve benim hadi yiyinde gidelim bakışları arasında ki durumumuz görülmeye değerdi. Şaka bir yana pek keyifli oldu. Madem buraya gelindi, kokoreç alındı, Ortaköy kedi çocukları da bundan nasiplenmeliydi. Öyle de oldu. Ben ekmeğimin yarısından fazlasını kedi çocuklarla paylaştım… Ardından söz verdiğimiz üzere Fırat’ımızın kutlamasına katıldık.

Canımız, arkadaşımız 30 yaşını kutladı. Uzmanlığını yaptığı İngiltere’den döner dönmez hem bir hoş geldin, hem de iyi ki doğdun kutlaması tadında geçen geceyi paylaşmaktan mutluluk duyduk. Nice yaşlara Fırat, mutlu yıllar sana…

Son olarak geçtiğimiz perşembe akşamı katıldığımız hoş bir jazz etkinliğinden bahsetmek istiyorum. İlhan Erşahin ve müzisyen dostları, Garanti Caz Yeşili kapsamında bu yıl ilki gerçekleşecek ‘Nublu Jazz Festival’i için İstanbul’a geldiler. 2 – 11 Mart tarihleri arasında Babylon ’da gerçekleşecek festival kapsamında 70‘lerin efsane trompetçisi Eddie Herderson’dan, Avrupa cazın önemli isimleri Bugge Wesseltoft ve Erik Truffaz/Sly Johnson ikilisine; ev sahibi Ilhan Erşahin’in Istanbul Sessions, Love Trio ve I Led 3 Lives projelerinden, vokal efsanesi Bobby McFerrin’in babasının yolundan giden müthiş yetenekli oğlu Taylor McFerrin’a, Istanbul’daki ruh ikizi Bora Uzer’e; cazın yenilikçi ve enerjik yüzünün yeni nesil temsilcilerin Rubin Steiner’den, Ingiltere listelerinde sürpriz bir çıkış yapan, 2008 Mercury adayı, Portico Quartet’e; Türk caz’ını canlı tutan genç isimler Sarp Maden, Alp Ersönmez’den, taptaze ve güçlü sound’larıyla 123’e... Enerjisi hiç düşmeyen, önceliği sanat ve müzik ta kendisi olan bu müthiş müzisyenlerin buluşması Istanbul’a 21.yüzyılın, bugün’ün sound’unu getiriyor... Perşembe akşamı Eddie Handorson keyifle izlediğimizi belirterek İstanbul’da ki Jazz severlerin bir akşamını bu hoş etkinliğe ayırmasını öneriyorum.

Uykusuzlar Kulübü

2010-02-28T15:25:00.006+02:00

Türkiye çok zor günlerden geçiyor. Akla karanın, suçlu ile suçsuzun, adaletli olan ile adaletsizliğin birbirine karıştığı dönemler… Yargının siyasallaşması, anayasaya aykırı adımların atılması, orduya karşı başlatılan karalama kampanyasının tüm hızıyla devam ettirilmesi, din üzerinden siyaset yapılması ve en önemlisi tüm bunların demokrasi üzerinden yürütülmesi, başta ben olmak üzere pek çok Kemalist genci derinden yaralıyor… İçimizi acıtıyor.

İşte böyle bir dönemde size kafanızdaki pek çok soruya cevap verecek olan harika bir kitap tanıtmak istiyorum. Soner Yalçın’ın “Bu Dinciler O Müslümanlara Benzemiyor” isimli kitabını muhakkak okumanızı tavsiye ediyorum. Yürütülen ve yürütülmek istenen oyunların sahibi, dış güçlerin gölgesindeki devlet yöneticileri ve medya, Türkiye’nin sürüklenmek istediği ortam ve bunun için kimlerin, nerede hangi kurumları kurduğu, o kurumlarda kimlerin eğitim aldırıldığı ve ABD’de Türkiye adına yapılan seminerlerin amacı gibi pek çok konu ayrıntılarıyla irdeleniyor. Okumadan önce elinize bir kalem alın ilk sayfaya bir yıldız koyun, gidin bir de son sayfaya yıldız koyun. Yani o kadar önemli. Önemsiz olarak atlanabilecek tek bir satırı bile yok… Tek kelimeyle OKUYUN… İşte kitabın arka kapak yazısı…

Tehlike, tehlikeyi göze almadan yok edilemez…

Yeşil Gladio’nun dinci tetikçileri…

FBI’ın yetiştirdiği dinci istihbaratçılar…

CIA’in kefil olduğu dinci cemaat liderleri…

ABD’den maaş alan dinci köşe yazarları…

Utah’ta TSK aleyhine yayın yapan dinci yalan makineleri…

Kendini peygamber sanan Amerikalı şeyhe bağlı dinci milletvekili…

“Yahudi malları almayın” deyip Yahudilerle ticaret yapan dinci gazete…

İsim isim… Olay olay…

Ergenekonvari komplolar hangi ülkelerde nasıl sahneye kondu?

George Soros’un vakıfları, gazeteleri ve politikacıları bu oyunun neresinde?

Türkiye’de hangi gazetelere, hangi kanaldan para akıtılıyor?

TSK neden hedefte?

Solcu liberallerin New York’taki akıl hocaları kimler?

Uluslararası Yazarlık Programı (IWP) Türkiye’den nasıl yazar devşiriyor?

Kim bu ödüllü edebiyatçılar?

İsim isim… Olay olay…

Bu ara yoğunum diye daha önceki yazılarımda da söylemiştim. Bazı arkadaşlarım yoğunsun ama sosyal hayatından hiç fire vermedin ki sen diye serzenişte bulunuyorlar. İyi de be canlarım benim sosyal hayatım içerisinde ki sinema, tiyatro konser, sergi… ya da çeşitli davetler, o yoğunluğun bir parçası. Bunları kendimden hiçbir zaman ayrı düşünmedim, düşünmemde mümkün değil. Dolayısı ile bu anlamda bana serzenişte bulunmayın. Kaldı ki yoğunluk kavramının içini salt iş yoğunluğu ile dolduranları her zaman eleştirmişimdir ve bu türlü yoğun olanlardan hep uzak durmuş, hayatımdan da çıkarmışımdır... Bakınız bizim dün akşam ki yoğunluğumuz yepyeni iki filmdi...

İlk film Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk’ümüzü, çocukluk ve silah arkadaşı Salih Bozok’un gözünden anlatan Veda… Müthiş bir film Veda. Atatürk’ümüzün dostluk, kardeşlik yanını çok güzel ele almış. Birinci bölümde gözyaşlarımı tutamadığımı belirtmek istiyorum. İçinde olduğumuz şu zor dönemde, dolu olmamdan kaynaklanan aşırı bir duygusallıkta vardı üzerimde, bunu atlamamalıyım. Ulu Önder Atatürk’ü anlatabilmek, hele ki, hayatını bu kadar dolu dolu yaşamış bir paşanın tüm hayatını birkaç saatlik sinema filminde ele almak hiç kolay değil. Üstelik bu anlamda hangi film yapılırsa yapılsın, muhakkak anlatılanlar bir ölçüde eksik kalacaktır. Ancak Zülfü Livaneli, genel bir çerçeveden ama duyguları harekete geçirecek ölçüde anlatmış Salih Bozok’un gözünden Atatürk’ü. Uykusuzlar Kulübünün bazı üyeleri dün akşam şöyle bir yorum yaptı. “Çok genel bir çerçeve çizmiş, oysa, hep yan yana olmuş iki silah arkadaşı, iki asker olarak kim bilir ülke ile ilgili ne çok önemli anlar yaşamışlardır. Onlara yer verilebilirdi. Bende dedim ki, elbette beraber yaşadıkları daha pek çok önemli olay var. Bu kadar genel bir çerçeve çizmesi eleştirilebilir de, unutmamalı ki, burada anlatılanlar Atatürk’ün ölümü üzerine intihar edecek olan Salih Bozok’un oğlu için kaleme aldığı mektuba yansıyanlar… Sözün özü İZLENMELİ…

Bu film biter bitmez bir yarım saat aranın ardından Uykusuzlar Kulübü ikinci bir filme girdi. İkinci filmimiz Eyvah Eyvah… Bence bu sezon içerisinde güldürüp yerlere serecek, oh be iyi ki gitmişim, derdi kederi unutturdu diyebileceğiniz bir film… Özellikle 1.bölümün sonuna doğru filme dâhil olan ve ikinci bölümü, birinci bölümden çok daha komik kılan Demet Akbağ için ancak kocaman bir teşekkür edilir. Oyunculuğu bu kadar mı iyi olur, günümüz ünlülerinden esinlenen konuşmalar, hareketler, tavırlar, Uykusuzlar Kulübü ekibinin dikkatinden kaçmamakla birlikte, güldürmekten de yerlere serdi…

Gelelim geçen haftalarda beraberce gittiğimiz çeşitli etkinliklere. 14 Şubat günü Maslak Venue’de Kenan Doğulu’nun muhteşem gecesinde, S. ile müthiş bir gece geçirdik. Ayşe Özyılmazel’in de eşlik ettiği Doğulu, sevgilileri büyüledi. 17 Şubatta Beyoğlu Hayal Kahvesinde Uykusuzlar Kulübü ekibi Demir Demirkan’ı izledi. Harika bir geceye daha eşlik etti. 20 Şubatta Candan Erçetin Bostancı Gösteri Merkezi’nde harikalar yarattı… Yeni albümünün ilk konserini verdi. Veeeee bu Cuma 26 Şubatta canım Murat Boz İstanbul’un sıra dışı eğlence mekanı Xlarge’da harika bir geceye imza attı. Gerek dansçılarının, gerekse kendi performansı görülmeye değerdi… Ne diyelim efendim bizi izlemeye devam edin.

Şimdi sıcak bir kahve alınır, gelen cep telefonu çağrılarının hiç birine cevap vermeden Soner Yalçın’ın kitabının son bölümüyle devam edilir…

Müjdat Gezen'li Yıllar...

2010-02-23T00:40:00.003+02:00

Mesleğinde 50 yılı geride bırakmış sahne sanatçısı. Bir Atatürk çocuğu, ülkesinin güldüren yüzü, aydın, cumhuriyetçi, yenilikçi, üretken, paylaşımcı, öğretici, yetiştirici, eğitimci, SANATÇI. Çok büyük bir usta, yaşayan değer ve bir kaynak…

29 Ekim 1943 yılında İstanbul Fatih’te doğdu. Sahneye ilk kez 1953 yılında bir ilkokul piyesinde çıktı. Ve aynı yıl Doğan Kardeş çocuk dergisinde şiirleri yayımlandı. Yine bu yıllarda İstanbul Radyosu Çocuk Kulübü’nde mikrofonla tanıştı. Vefa lisesinde okudu. 1956-57 yıllarında çeşitli amatör tiyatro topluluklarında rol aldı. 1960 yılında İstanbul Belediyesi Şehir Tiyatroları’nda profesyonel oldu. 1961 yılında İstanbul Belediyesi Konservatuvarı Tiyatro Bölümü’ne girdi. 1962 yılında ilk filmini çevirdi. 1963 yılında ilk özel tiyatro çalışmalarını yaptı.

Münir Özkul ve Muammer Karaca Tiyatrolarına girdi. 1963-64 yıllarında sanat dergilerinde şiirleri çıktı. 1964-66 askerlik yılları ve oyun yazma denemeleri. 1966 yılında Ulvi Uraz Tiyatrosu’na girdi. 1967 yılında arkadaşlarıyla birlikte Halk Oyuncularını kurdu. 1968 yılında ilk kez kendi özel tiyatrosunu açtı ve aynı sezon İstanbul Tiyatrosu’nda çalıştı.

1970 yılında sahne, film, TV çalışmalarında bulundu. Aynı yıl kızı Elif dünyaya geldi. İlk kitabı 1975 yılında yayımlandı. Yayımlanmış 41 kitabı var ve bunlardan 9 tanesi okullarda yardımcı ders kitabı olarak okutuluyor. 1982 yılında bir yayınevi kurdu. Yine aynı yıl İstanbul Belediye Konservatuarı ve sonradan İ.Ü. Devlet Konservatuarı’nda Türk Tiyatrosu öğretmenliği yaptı. Aynı yıl, yazar arkadaşı Kandemir Konduk’la birlikte “Güldürü Üretim Merkezi”ni kurdu ve büyük gazetelerde mizah sayfası yönetti.

1991 yılında Müjdat Gezen Sanat Merkezi’ni (MSM) kurdu. Bu merkezin kurulmasıyla yıllarca biriktirdiklerini ve edindiklerini, yeni oyuncuların yetişmesinde kullanan sanatçı, o günden günümüze pek çok değerli ismin yetişmesini sağladı.

1992 yılında “MSM Ormanı”nı kurdu. 1995 yılında Hamlet Efendi adlı oyunu ödül aldı ve Devlet Tiyatroları’nda oynandı. 1996-98 Cumhuriyet gazetesinde yazdı. 1997 Devlet Tiyatroları’nda oyun yönetti. Aynı yıl Babam adlı oyunu ödül aldı. 1998 yılında ilk kez adını taşıyan tiyatrosunu kurdu. 2001 yılında MSM Huzurevi’ni kurdu. Yüz civarında filmde, elli civarında oyunda, binden fazla radyo ve TV. skecinde rol aldı, bunların bir bölümünü yazdı ve yönetti. 25’den fazla oyun, 8 sinema filmi ve 5 TV dizisi yönetmenliği yaptı.

50. yılın kutlu olsun usta. Siz gibi değerli sanatçılar, Atatürk ışığı ile aydınlanmış ve seyircisini sahneden aynı ışıkla aydınlatmaya devam edenler hep var olsun…Varlığınıza saygıyla, nice güzel yıllara…

Not: Müjdat Gezen Sanat Merkezi için buradan…(Sanatçının özgeçmişi için MSM’nin bilgilerinden yararlanılmıştır.)

Nasılız?

2010-02-17T13:15:00.011+02:00

Yoğunum hem de çok yoğunum. Gerek özel hayatımda gerekse iş hayatımda bu sıralar oldukça hareketli günler yaşanıyor. Bunlar hakkında yakında ayrıntılı bir açıklama yapıp uzun zamandan beri beraber çalıştığımız ve artık resmiyette ayrılma aşamasına geldiğimiz, özel hayatımdan hiç çıkmayacak olan canım yoldaşlarıma teşekkür edeceğim elbette. Biraz daha zaman var. Şu an işi toparlamak ve bitirme kısmına erdirmek için deli gibi koşturuyoruz. Bunun beraberinde bir ayrılmayı da getireceğini bilip hüzünleniyoruz zaman zaman. Gözlerimiz bile doluyor. Olsun varsın her son yeni bir başlangıç diyerek yola devam edeceğiz elbette…

Siz neler yapıyorsunuz bu aralar? Uzun zamandan beri siz okuyucularımla da hal hatır edemedik belki. Sizlerin neler yaptığını, ettiğini de soramadım. Gelen elektronik iletilerin bir kısmına geri döndüm gerçi ama nasıl olduğunuzu pekte soramadım. Hayat işte, her birimiz oradan oraya koşturuyor, gülüyor, ağlıyor, üzülüyor, sıkılıyor, coşuyor, dalgalanıp, duruluyoruz. Önemli olan ne biliyor musun okur? Hiçbir şeyi gözümüzde büyütmemek, net yaşamak. Evet bu kelimeyi seviyorum, net yaşamak. Neyse o, elimizdekinin kıymetini ve değerini bilerek, abartmadan, şişirmeden, olduğu gibi… Her an bu dünyadan çekip gideceğimizi düşünerek hırsa kapılmadan, severek ve hiçbir şeye takılmadan…

Tüm sosyal ağlardan kendimi sıyırdığım dönemler olmuştu… Ancak arkadaşlarımın isteği üzerine geri dönme kararı aldım. Zaman zaman ne yaptıklarımı bile paylaşıyor, böylece o anı yansıtmanın güzelliğini yaşıyorum. Özellikle twitter önemli anları yansıtmada birebir. Görüşmek üzere diyorum…

Etiketlemek...

2010-02-12T00:45:00.005+02:00

Son zamanlarda bloglarda gördüğümde değişik gelmişti. Yazının içeriğinde neden bahsediliyorsa, onunla ilgili kelimeler seçiliyor ve yazılar etiketleniyor(du). Blog dilinde ki tam adı bu, evet, etiketlemek. Bizim akademik hayatta (makale+tez) anahtar kelimeler demeyi tercih ettiğimiz bu kavram, artık hemen hemen her sitede yer alıyor. Yararlı aslında. Birçok arama motorunda arama yaparken, bu sayede istenilen bilgiye daha hızlı ve kolay ulaşma imkânını sunuyor. Bu anlamda kullanılabilir geliyor bana. Ancak diyorum hemen sonra, ben hiçbir zaman yazılarımı bu şekilde etiketlemeyi seçmedim. Evet, yazıma uygun başlıklar koydum ama içerisinden seçtiğim kelimelerle o yazıyı etiketlemeyi seçmedim, gerek görmedim…(Çünkü arama motoru, yazının içerisinde geçen kelimelerden de, sizin yazınızı bulup, araştırmacının önüne sunabiliyor.)

Şu an elimde olan ve harika bir kitap daha dediğim Aret Vartanyan’ın Bir Nefes İstanbul kitabının 17. kısmına geldiğimde, kafamdaki bu düşünceyi yazıya dökme gereğini hissettim. Çünkü Sevgili Aret çok güzel ve farklı bir noktadan bakmış bu etiketleme konusuna…

İstanbul metrosunda, insanları gözlemliyor ve anlatıyor yazar;

“ Ben metroda keyif alıyorum. Gerçek bir keyif. Bu kadar farklılığı bir arada tutan vagonları kıskanacak kadar. Fantezilerim var. Hatta bir kitap olacak fantezilerim. Bir metroda mahsur kalmak ve o kadar farklı insanın birlikte hareket etmek zorunda kalmasını izlemek…

Zengin, yoksul, küstah, ürkek, sanatçı, ayyaş, ev kadını, hayat kadını, travesti, Kürt, Türk, Alman, Yahudi, tarikat üyesi, Lions, Rotary, Mason, rahip, imam, öğrenci, eroinman, vejetaryen, obez, Fenerbahçeli, Cimbomlu, liberal, komünist, avukat, polis, yaşlı, genç, çocuk, botokslu, tutucu, marjinal, evli, evde kalmış… Etiketler döngüsü, etiketler dizisi… Uzatmak istersen bitiremeyeceğin bir dizin…

Bir silsen… Bu etiketleri gerçekten, bir silsen… Karşındakinin kıyafetine, bakışına, duruşuna takılmadan gerçekten bütün bunları nötrleştirip bakabilsen. Sadece iki gözü ve arkasını görsen. Etiketleri kaldırsan… Ne olur? Akmış makyajına, janjanlı gömleğine, mini eteğine, başındaki takkesine bakıp bir yere oturtmadan, yorum katmadan bakabilsen ne olur? Benim yaptığım metro kategori listesini yırtıp atsak ne olur?"

Ne olur gerçekten okur, bunu kendi içinde bir düşün, hadi. Yazar Aret Vartanyan etiketleri kaldırdığımızda, ne olabileceğinin de cevabını veriyor satırlarında…

“Bir kelime bile konuşmadan, sembollerle bakıp, markası, giyimi, duruşu, gülüşü, bir yere sınıflandırıp koymadığımızda mucize çalışıyor. Yanında oturmaya bile tahammül edemeyeceğin birinin, konuşmaya başladığında seni nasıl eritip, içine akabileceğini görsen. Yanına yaklaşmak istemeyeceğin o insan ile konuşmaya başladığında ya da birlikte hareket etmek zorunda kaldığında nasıl o yargıların yıkıldığını yaşasan… Hastalığımız bu… Kanserden, AIDS’ten daha tehlikeli, daha ölümcül… Etiketler inşa etmek için yaşıyoruz.” diyor. Ne de doğru söylüyor. Sonrasında bize bir hatırlatma yaparak bitiriyor satırlarını…

Metronun en hızlı olduğu anda camların siyah bir örtüyle kaplandığı ama devinimin hiç bitmediği anlarda, direkt bakamadığın birine camdaki yansımalardan ulaşabilirsin. Vagonun bütününe bakarken müthiş bir etkileşim var. Her şey orada birbirine bağlı. Ayrı ayrı hayatlar link halinde. Farkında değiller. Metro aniden toslayacak olsa herkes o zaman birbirine farklı bakacak. Orada kapalı kalsak, tehlike baskın çıksa, birde ölüm korkusu dayansa, o zaman tüm etiketler toz olup uçacak. Tıpkı 17 Ağustos depreminde olduğu gibi… Yeryüzünün sallandığı, doğanın cezalandırdığı anda yanında sana el uzatanın ne rengi, ne inancı, ne kökeni, hiçbir şeyi, sadece insan olması kalır geriye… Ya da bir uçak türbülânsa girdiğinde, bir bomba ihbarı geldiğinde, sana zayıflığını ve dünyanın merkezinin sen olmadığını hatırlatacak, anlatacak bir an olduğunda… O zaman anlıyorsun günlük hayatta takıldığın onlarca şeyin gereksizliğini, etiketlerin boşluğunu…"

Tüm bu satırlardan sonra bir kere daha düşünüyorum neden blogumdaki yazılar gibi hayatımdaki insanları da etiketlemediğimi. Yine yazarın satır aralarında buluyorum sorduğum sorumun cevabını…

"Kendini etiketlerle ifade etmeye başladığın an, başkalarını da etiketler içinde görmeye başlıyorsun…"

Not: Aret Vartanyan’ın “Bir Nefes İstanbul” isimli harika eserini okuyorum. Bitirmedim henüz devam ediyorum. Ancak o kadar sürükleyici ve o kadar İstanbul ki beni büyülemiş durumda… Tıpkı kendisinin dediği gibi; "Rumu, Ermenisi, Yahudisi, Kürdü, Alevisi, eşcinseli, zengini, yoksulu, yeni binyılın dünyasında aynı gemide… Anlayış ve sevgiyle bir araya geldiklerinde neler yaratabileceklerinin hikâyesi… Bir umudun romanı…" Ayrıca Bir Nefes İstanbul isimli videoyu muhakkak izlemenizi tavsiye ederim.(Bakınız sağda)

Benzerlik...

2010-02-07T13:25:00.004+02:00

Tarih tekerrürden mi ibarettir?

Mehmet Akif’in dediği gibi;

Tarihi tekerrür diye tarif ediyorlar

Hiç ibret alınsaydı tekerrür mü ederdi?

İbret almak önemli bir iş. Ancak içinde bulunduğumuz şu günlere bakınca, tarihin tekerrürden ibaret olduğunu görüyorsunuz değil mi? Ne yazık ki evet…

Harika bir kitabı bitirdim. Altan Öymen'in Öfkeli Yıllar'ını... Tek partili dönemden çok partili döneme geçişi, CHP iktidarının bitmesi ile DP iktidarının nasıl vicdansızlık yaparak, Türkiye'yi gergin bir hale soktuğunu, ekonomiyi bitirmesini ve 6-7 Eylül olayları ile tırmanan gerginliği bir gazeteci gözüyle çok güzel kaleme almış... 1950’li yılların başlarından 1955’li yılların sonlarına belgelerle ışık tutmuş. 60 yıldır Türkiye’nin siyasi, ekonomi ve demokrasi anlamında nasıl da aynı yerde debelenip durduğunun apaçık göstergesi... İçim acıyarak, bu günlerde olan benzer olayları hatırlayarak, 60 yıl öncesine yani benim ortada dahi olmadığım o günlerden bu günlere benzerlikleri yakalayarak ve şaşırarak okudum…

Yıl 1950, CHP iktidardan iner, yerine DP geçer. 27 yıl sonra el değiştiren iktidar ile Türkiye’nin ilk demokratik seçimlerinin yapılması o dönemin en önemli hadisesidir. Bir önemli durumu daha vardır ki o da DP iktidarının başa geçmesiyle siyasete dinin sokulması. Evet okur, yanlış okumadın, daha o dönemde başlıyor din üzerinden siyaset yapma. Sonra yavaş yavaş huzursuzluklar artıyor, olayların ardı arkası kesilmiyor…

Yıl 1950, CHP iktidardan iner, yerine DP geçer. 27 yıl sonra el değiştiren iktidar ile artık meclisteki partilerin sesleri farklı çıkmaktadır. Bu seslilik, daha sonraları meclis tutanaklarına sataşma hatta kavga olarak yansıyacaktır. Vefasızlık olacaktır kimi zaman adı. Çünkü sadece Lozan’da, Türkiye için ne kadar büyük işler başarmış İsmet Paşa’ya, sıradan bir partinin, sıradan bir siyasi lideri gibi davranılacak, özellikle Türkiye Cumhuriyeti Devletinin kurulma safhasındaki tutumundan dolayı yargılanması istenecek, yetinilmeyecek idam edilsin denilecektir.

Yıl 1950, CHP iktidardan iner, yerine DP geçer. 27 yıl sonra el değiştiren iktidar basının yaptıklarını eleştirememesi için, 6334 sayılı bir kanun çıkaracak, iktidardan yana olmayan tüm gazetelerin kapanması için elinden geleni yapacaktır. (maddi yükümlülükler, hapis cezaları) Kendi tarafını tutan, özellikle din ile siyaseti birbirine sokan kişiler ise yeni gazeteler çıkarmaları için iktidar tarafından teşvik edilecek, devletin kasasından ödemeler yapılacaktır. (Necip Fazıl Kısakürek’e iktidar yanlısı tutumundan dolayı, kendisi için 5 bin lira, gazete için 30 bin lira ödenmesi gibi…)

Yıl 1950, CHP iktidardan iner yerine DP geçer. 27 yıl sonra el değiştiren iktidar işine gelmeyen pek çok yüksek yargıcı, çıkarılan bir kanunla zorunlu emekli edecek, böylece yargının siyasallaşmasına şahit olunacaktır. O vakte kadar mahkemelerden kendi istediği kararların tümünü çıkaramamış olan iktidar, bu kanun ile istediğini yapma yetkisi kazanacaktır.

Ne tesadüf değil mi? Bugünlerde de mecliste utanç verici kavgalar yaşanıyor, basın üzerinde siyasi bir baskı var, yargının siyasallaşması söz konusu, din üzerinden siyaset tam gaz devam ediyor, seçim zamanlarında kömür dağıtılıyor (o dönemde de dağıtılıyordu), vefasızlık, saygısızlık, sokak ağzıyla konuşma da söz konusu. Tesadüfün de böylesi gerçekten değil mi? Türkiye değişiyor, gelişiyor. Artık tüm fikirleri açık konuşabilir hâle geliyor. Emin olun aynen böyle oluyor. 60 yıl öncesinde yapılanlardan şimdi ki durum hiçbir farklılık göstermese de, tüm yapılanlar Türkiye’nin ne kadar değiştiğini gösteriyor. Şüphemiz yok (!)

Dün...

2010-02-01T19:00:00.001+02:00

Bazen aynı şehirlerde olmakta sürekli görüşebilmenin şartı değildir. Aynı şehirde, hatta birbirine son derece yakın, zaman zaman aynı mekânlarda gezinmiş bile olabilirsiniz. Karşılaşmamayı seçmişseniz bunda yadırganacak bir şey göremezsiniz. Bu durum, öyle olması gerektiği için öyle olmuştur. Kafanın dinlenmesi, sürekli odaklanılan noktanın dışındaki olup bitenin fark edilebilmesi içinde, son derece gereklidir. Bu aslında nefesin daraldığı anda, pencerenin açılıp içeriğe sert, soğuk ama temiz havanın davet edilmesi ve insanın kendine gelmesi gibidir.

Aynen böyle bir dönem(di) benim için. Ortalardan kaybolduğum, çok önemli telefonlar dışında telefonumu kullanmadığım bir dönem. Bir gece sertçe konuşulduktan sonra kapatılan telefonun ardından, kendi kendime “dur bakalım dostum” dediğim bir dönem.

Benim bu dönemimde onun sitemleri oldu, aramalarının cevaplanmadığı, çektiği mesajlara cevap verilmediği zamanlarda. Sonra onunda susmayı seçtiği zamanlar, beni anlamayı seçtiği anlar. Bir şeyi unutmadı O, ne olursa olsun, onun kendisini unutmayacağını, yaşanan ortak anıların çok fazla olduğu o günlere sadakatle bağlı kalacağını, ilişkilerinin çok başka bir noktada olduğunu hiç ama hiç unutmadı. Çünkü bunu bizzat ben zaman zaman söyledim O’na. (Bu dönemi, birazda onun çevresinde olup biteni fark etmesi için benim yaratmam ise bu durumun çok başka ama asıl gerçeği.)

İşte böyle bir dönemde tam da trafikte iken, dostlarımla çok güzel bir yemekten dönerken (itiraf ediyorum kafamda son derece iyiydi) aradı beni. (İsmini telefonumda görünce şaşırmadım. Çünkü o dönemde aramaları artmıştı.) O kafayla açtım telefonu, “merhaba” dedi samimi ve özlem dolu sesiyle. “Nasılsın” dedim sanki hiç ara vermemişiz gibi. “Yarın Pazar, seni kahvaltıya götürmek istiyorum, hem de birlikte hava alır, konuşuruz” dedi. Sesi oldukça tedirgindi, hayır diyebileceğimi düşünerek hemen ekledi tabi müsaitsen ve bir programın yoksa…

Sabah 9:00 gibi kalktım, uykumu almış ve dinlenmiş bir haldeydim. Bunun etkisiyle enerjimde son derece yerindeydi. Uyurken sesini kıstığım telefonumu sesini açmak üzere elime aldım ki, iki cevapsız çağrı gördüm. Benden daha erken kalkmış ve aramış. Hemen kendisini aradım, hazırlandığımı, 1 saate hazır olacağımı, ikimizin de çok sevdiği A. ve hayat yoldaşı E.’ye de haber vermesini, dilerlerse bizimle gelmelerini söylemesini istedim. Gülümsedi, sabah A. aramış ve çoktan bizim programa dâhil olmuş. Güldüm ve telefonu kapadım. Hazırlandım, taksiye atladığım gibi Moda Teras’a doğru yola çıktım.

Benim yaşlarımda ki oldukça konuşkan taksici Erkan’la muhabbet ede ede Kadıköy’e ulaştım. Sen meydanda dur, Moda’ya çıkma, ben burada ineyim dedim. Çünkü daha yola çıkmadan Bahariye’den geçerek Moda’ya İstanbul’un ayazını yüzümde hissederek yürümeği planlamıştım. Birkaç kedi çocuğu seve seve, çıktım Moda’ya, Moda’nın köpek çocuklarıyla selamlaştım ve Moda Teras’a ulaştım…

İçeri girdiğimde bizden henüz kimse gelmemişti. Bir çay aldım ve onlar gelinceye kadar gazetelere göz attım. Bu arada sizler için gördüğünüz fotoğrafları çekmeyi ihmal etmedim. Benim bu uğraşlarım sırasında, Moda Teras’ta yavaş yavaş dolmaya başlamıştı. Yelkenliler çarşaf gibi olan denizde süzülüyorlar, ruhumu okşuyor, dinlendiriyorlardı. Derken bana seslenen O’nu gördüm. Her zaman ki gibi, yine çok şıktı. İlk önce tokalaştık sonrasında sarıldık, onu hissetmek harikaydı, özlemiştim. Sevgili E. biz neyiz burada dedi, bir gülüşme oldu. O’nun ile görüşmediğim süreçte A. ile görüşüyorduk, sadece bana baktı ve gülümsedi…

Saat 14.00’e kadar tabiri yerindeyse yayıla yayıla kahvaltı edildi, bol bol konuşuldu gülündü… Denize, yelkenlilere bakıp, dalıp dalıp gidildi. İş gereği akşam Antalya’ya gidecek olan A. biz kalkalım dediğinde istemeyerekte olsa toparlanıldı. Sen benimlesin dimi bugün dedi. Hadi hep birlikte kalkalım dendi, öyle de yapıldı.

Akşama kadar eve kapandık. Mısır yeme ve film izleme rekoru kırıp, karnımızı tıkadık. Bir de baktık ki İstanbul çoktan geceliğini giyinmiş… Şimdi Altan Öymen’in harika eseri Öfkeli Yıllar’ın sonunu okuyup, yatma zamanı…

Not: Moda Teras’ın harika bir manzarası var. Bir Pazar gidip, harika bir brunch ile kendinizi ödüllendirin. Mönüde olmayan yok. Elinizde sıcacık çayınızla, süzülen yelkenlileri izlemekte cabası… Fotoğraflar benim objektifimden...

Üşümek...

2010-01-28T11:20:00.001+02:00

Yandaki fotoğraf elime geçtiğinde etkilendim hem de çok etkilendim… Bakışmak önce, sonra yan yana gelmek ve sokulmak birbirine dostça… Bu kareleri kaleme dökmek çok zor. Sahi, yazıya dökmeye gerek var mı? Bu karelerin karşısında kelimeler kifayetsiz değil mi?

İnsanın hiçbir zaman gerçek anlamda beceremeyeceği bir tablodur bu gördüğün. Çünkü insan hiçbir zaman onlar kadar saf ve masum, karşılıksız ve korunaksız olmayacaktır. Onlar kadar benimsemeyecektir hiçbir şeyi, sevemeyecek, bağlanamayacaktır eminim.

Bu fotoğrafa yakından bak ey insanoğlu… Bak, bir kere daha bak. Farklı renk, farklı cins, farklı dil olmasına rağmen yan yana gelmeyi, kenetlenmeyi, bir olmayı gör… Sonra ne öğrendiğini tekrarla içinden, yetmez yüksek sesle tekrarla yeniden. Küçümsediğin, hor gördüğün o canların neleri aştığını gör ve utan halinden…

(Kışın şu sert soğuk günlerinin tam da ortasından geçip giderken cız etti yüreğim, dahası ilk karı, toprağı üzerine düşen Korsan’ımı, kıymetli parçamı düşündüm bir kere daha, gözümün önünden geçti yine, yeniden… Zaten onu kaybedeli bütün hayvan canların, kedi çocukların yüzünde onu aradım ben. Onun bakışlarını, beni gördüğü andaki heyecanını, sokulmasını aradım, heyecanlandım eski günleri hatırlayarak yine ben… Bir selam daha sana ey cân, sonsuza kocaman bir selam.)

Hadi Anlat Bakalım

2010-01-24T10:45:00.001+02:00

Rumu, Musevisi, Ermenisi ve Türküyle rengârenk bir İstanbul semtidir Kuzguncuk. İç içe, yürek yüreğe yaşayan farklı kültür insanlarının birbirleriyle son derece kaynaşmış, parçanın bütünü tamamlaması gibi birbirleri ile anlamlanmıştır bu semtin insanları. Evleri, eşyaları, duyguları birbirine öylesine kenetlenmiştir ki, bir gün bir gücün onları ayırabilmesi ihtimalini düşünememişlerdir o zamanlarda… Ta ki o güne kadar…

Evet o gün, Atatürk’ün Selanik’te ki evine bomba konduğu haberi gazetelere manşet olmuştur. O dönemin gazeteci çocukları bağırmıştır: yazıyor yazıyor, Paşa’nın doğduğu eve bomba koyulduğu yazıyor. Selanik’te paşanın evine koyulan bomba, aslında İstanbul’un Kuzguncuk’unu darma dağın edecektir. İstanbul’u boşaltmaları istenilen “azınlıkların” yurdu terk etmeleri için hazırlanan komployu fark etmeleri geç olmadıysa da, anıları sinmiş evlerini, semtlerini, en önemlisi komşularını, dostlarını bırakıp gitmelerine bir çözüm olamamıştır… Hadi gelin Kuzguncuk’un Türküsü'nü kendi ağzından dinleyelim…

Ünlü düşünür Sokrates. Düşünmek üzerine düşündürüyor bizi. O kadar yoğun ki insanlar, o kadar yoğunlaşmışlar ki hayatın içerisine diyor önce. Sonra hayır onlar yoğun ve yoğunlaşmış değil, farklı yönlere dikkatleri çekilmiş, ayrıntıyla oyalansınlar bütünü kaçırsınlar diyerek değiştiriyor düşüncesini… Devlet düzenini, içindekileri, bugün içinde bulunduğumuz sistemi baştan sona sorgulatıyor bizlere…

Şöyle bir şey soruyor Sokrates. Kötü bir devlet düzeninde monarşiyi mi tercih edersiniz yoksa demokrasiyi mi? Elbette monarşi olmalı diyor. Tek bir kişinin, aklın almayacağı kötülükler yapması ancak o kişiyi bitirir ve o kişi bütün bir toplumu arkasına alıp bir güç oluşturamaz. Oysa demokrasi de durum çok farklıdır. Sistemin kendisi gibi olan bir kitle vardır. Tek kişiden kat ve kat güçlüdür. Tüm toplumu bir kanser gibi sarıp, sakatlaması kaçınılmazdır… Şimdi soruyorum size Sokrates’in Son Gecesi'ne tanık olmaya ne dersiniz?

Her insanın bir ikizi vardır. Hiç kendi içinizde konuştuğunuz bir siz yok mu? Kendi kendinize kaldığınızda ya da herhangi bir şeyi yapmayı düşündüğünüzde, içinizden gelen, o anda duyulan bir ses. Serdar Özkan’ın Kayıp Gül adlı kitabı, işte içimizdeki o ikizinizin öyküsünü anlatıyor bize. İçimizde ki o ikizin iyimserliğini anlatıyor. Onu tanırsak nelerin değişebileceğini gözler önüne seriyor… Fiziki varlıktan çok öte, ruhla ilgili, ruhu besleme kitabı, bir solukluk…

İşten geldiniz, yorgunsunuz, tüm günün sesleri sizin kafanızın içinde yankılanıyor, karnınız açlık ile tokluk arası bir kıvamda. Keyifli değilsiniz ama keyifsiz de değilsiniz. Sıradan bir iş günüydü sizin için. İşte günün bundan sonrasını artık kendinizle baş başa geçirmek istiyor ve geri kalan saatleri kendi lehinize çevirmek istiyorsanız, önce CD çalara bu albümü koyarak başlayın… Babylon Vol I albümü. Sonra kravatınızı gevşetin, gömleğinizi pantolonun dışına çıkartın, alttan üstten düğmelerini açın. Bir yandan bu albümdeki eşsiz şarkıları dinlerken, bir yandan ton balıklı salata hazırlayın, kocaman bir salata kabını alın elinize, yeşillerin bir ucundan kemirmeye başlayın, Ezgilerden kulağınızı sakın ola ki ayırmayın…

Son olarak gerçekten bu yılın en çok konuşulan ve sanırım ki daha da konuşulacak olan, pek çok ödüle sahip Avatar’ından bahsedelim. Gidin izleyin. Güç, iktidar, savaş, ego, insan, hayvan, tabiat, enerji, birliktelik, sevgi, aşk, sadakat, teknoloji kelimelerini düşünerek izleyin… Tek kelime ile muhteşem bir film olduğunu göreceksiniz.

Not: Üstte ki iki fotoğraf Devlet Tiyatroları'na aitttir...

Dilemek...

2010-01-16T17:30:00.001+02:00

Önce dileyeceksin. Dilemediğin şeyin olmasını beklemek boşunadır. Büyük yaratıcıya ellerini açıp, bildiğin dilde, inanmayı seçtiğin dinde, gönlünden geldiği gibi, saf ruhları düşünerek dileyeceksin… Dileyeceksin, olmasını istediğin şeyi, büyük yaratıcının kudretine inanarak dileyeceksin. Önce isteyeceksin, sonra sana gelen enerjiyi hissedeceksin…

Beyoğlu’nda, Tünel’den Galatasaray’a doğru yürürken, sağda yer alan yer, Saint Maria Draperis Kilisesi kaçının dikkatini çekmiştir ve kaç kişi girip yaratıcısına elini buradan açmayı seçmiştir? İlla ki bir mum yakmış, o mumun ışığını içinde hissetmiş, tütsü kokularını hafızasına kazımış, gönül diliyle yaratıcısıyla konuşmuş birileri vardır, eminim.

Önce aşağıya doğru uzanan dik merdivenlerinden inersiniz. Aslında bu iniş tanrının huzuruna çıkabilmenin bir başlangıcıdır. Bu, olduğunuz konumdan aşağıya, daha aşağıya iniştir. Yeniden yükselebilmek için alçalmanın gerekliliği, kanat çırpmadan önce süzülmenin, yeniden göğe yükselmenin, daha yukarıya, en yukarıya çıkmanın şartı gibi… Sonra sizi karşılayan, iki tane meleğin taşıdığı, inci kabuğu üzerinde iki kolunu, iki yana açmış “Meryem Ana” ile selamlaşırsınız. Kapıdan içeri adımınızı attığınızda buranın tarihi sarar sizi, bir ses yanıtlar içinizden geçenleri…

“Asıl olarak bir Fransizken(1) kilisesidir içinde bulunduğun mekân. Fransizken tarikatına mensup olan Madam Clara Draperis'in bağışladığı bir evin arsasına, Galata Mumhane caddesindeki Santa Maria kilisesinin 1584’de yanmasından sonra yapılmıştır. 1691’de ahşap olarak yapılmış bu kilise yanınca, bu kez 1769’da bugünkü yerinde kâgir olarak yapılmışsa da, 1870 Beyoğlu yangınından kurtulamamıştır. Bundan sonra burası İtalyan Mimar Guglielmo Semprini'nin projesiyle Avusturya-Macaristan Büyükelçilik binası olarak kullanılmıştır. 1904’de II.Abdülhamid'in vermiş olduğu izin ile bugünkü kilise inşa edilmiştir. Ön tarafındaki Santa Maria hanı ile kiliseyi aradaki lojmanlar birbirine bağlayarak bir kompleks meydana getirirler. Kilisenin neo-klasik üslupta kesme taştan sade ve iki katlı bir cephesi vardır. Mermer bir arşitrav(2) ve üçgen alınlığın çevrelediği giriş kapısı üzerinde mozaik ile yapılmış orans(3) vaziyetinde “Meryem Ana” vardır. 1678 yangınından kurtulan, adını kiliseye veren Clara Bertola Draperis tarafından bağışlanan “Meryem Ana” ikonası(4) da, kilisenin apsisindedir(5) ” der anlatıcı soluk almadan, tek nefeste…

Anlatıcının nefes almasını beklersiniz ama o nefes almaya ihtiyaç duymaz. Bu sefer siz derin bir nefes alırsınız onun yerine. Bir mum ışığı ile aydınlanır yüzünüz. İçinizden geldiği gibi dua eder, yaratıcınıza sığınırsınız… . Çünkü bilirsiniz, yaratıcıya yakın olmanın mekânı yoktur! Usulca kapıdan süzülüp, merdivenleri çıkarsınız. Geldiğiniz yere gitmek değildir bu. Bu üzerinizdekileri bırakmanın hafifliği ile kanat çırpmaktır yeniden. İşte farklılaştığınızı, bu farklılığın gelen enerjiden olduğunu o zaman anlarsınız…

(1)Aziz Fransis 1182- 1226 yılları arasında yaşamış bir keşiş. Zengin bir aileden gelmesine karşın her şeyi bırakıp hayatını maddiyatçılıktan ötede alçakgönüllülük üzerine adamıştır. Onun üzerinden gidenlerde Fransizkenlik mezhebini kurmuşlardır. Fransizkenler İstanbul’a 13 yy’da gelerek Ortodoksluk dışında ki ilk yerleşik mezheplerden olmuşlardır…

(2) Yunan ve roma mimarisinde sütunların üzerine gelen kiriş

(3) Avrupa resim sanatı terminolojisinde dua eder pozda resmedilmiş kişi betisi.

(4) İkona genellikle Ortodokslarda bulunan ve Hıristiyanlığa ait dini motiflerin işlendiği tahta panolardır.

(5) Kiliselerin mihrap versiyonu, koronun arkasında bulunur, tonoz ya da kubbe ile örtülü yer.

Kararlı Olmak

2010-01-13T18:30:00.003+02:00

Dışarıda rüzgâr uğulduyordu. “Birden döndü ve sen hiç rüzgârın fotoğrafını çektin mi?” diye sordu. “Çekilmez ki”dedim. Elindeki şarap kadehini önünde duran ahşap sehpaya bırakırken: “Haklısın, rüzgârın fotoğrafı çekilmez” dedi. “Çekilmez doğru ama savurdukları vardır, oradan oraya attıkları, köşeye sıkıştırdıkları, yırtıp parçaladıkları, esip geçtiğinin kanıtlarıdır onlar”. “Onları fotoğraflayabilirdin oysa” dedi.

Haklısın evet, onlar fotoğraflanabilirdi belki ama bu rüzgârın gücünü göstermekten başka neye yarardı? Cümlenin sonunu bilirmiş gibi hemen atıldı. "Ya da rüzgârın karşısında dirençsiz duran bir yığın şeyin belgesi olabilirdi bu” dedi.

İkimiz de bu konuşmanın nereden çıktığını düşündük önce. Pencereyi zorlayan ve sesini duyurmak için delice esen rüzgârı anımsadık sonra. Kararlılık önemli mevzu dedi, kararlı olacaksın, tıpkı bu rüzgârın gayet kararlı estiği gibi…

2010-01-10T12:15:00.002+02:00

Kedili Yaşam bu ay ki yolculuğuna birbirinden güzel sergi haberleriyle devam ediyor. Ziraat Bankası Tünel Sanat Galerisi’nde iki değerli sanatçının tabloları karşılıyor bizleri. Kapıdan içeri girdiğimizde ilk olarak Timur Taştekin’in eserleriyle karşılaşıyoruz. Eserlerinde Anadolu motiflerini başarıyla kullanan sanatçı, çocukluğunun geçtiği yörelere has el sanatları ve motifleri tuvaline taşıdığını söylüyor. Onun resimlerine baktığınızda, “gerçekçi bir anlatımla özgün desen ve motifleri resmettiğini” görüyorsunuz. Hayvanların bolca yer aldığı tabloları ve özellikle at resimlerinin muhteşem olduğunu söylemem gerekiyor. Bizden olanı gayet başarılı sunduğu içinde gönülden kutluyorum.

Ziraat Bankası Tünel Sanat Galerisi’nin ikinci katında ise çok genç bir sanatçının soyut çalışmaları yer alıyor. Müge Ceyhan'ın O an sergisi. Bakın Sanat eleştirmeni Abdülkadir Günyaz sanatçı için neler söylemiş.

Müge Ceyhan

Tuval Üzerine Yağlı Boya - 2009

“Ne güzel bir şey, gencecik bir insanın - üstelik eğitimli de - nice şeylerin farkına varıp figürün artık sınıra geldiğinin, bundan böyle daha bir zorlaştığının bilincine varıp ve çağın değişimine, hızına ayak uydurma çabasıyla soyuta yönelmesi... Evet, gencecik bir sanatçı adayı Müge Ceyhan, Yeditepe diplomasını bir yana koyup okulun ancak bundan sonra başladığı inancıyla sergilere yönelme durumunda bu mevsim ikinci kez çıkıyor izleyici karşısına... Onu Ziraat Bankası Tünel Sanat Galerisi'nde izlemeye hazırlanırken birkaç ay önce bir bölümünü gördüğüm resimlerini bir kez daha ve çok daha dikkatle izlemeye giriştim. Zira kanımca soyuta yönelmek, hele genç bir insan için heyecanın, coşkunun ötesinde bayağı bir durmuş, oturmuş, disiplin altına alınmış bilinçlenmenin çabasını gerektirir. O heyecanı yitirmeden, ama ona da kapılmadan sağlıklı bir algılama ve yansıtma gereksinimi... İşte bu düşünceler içinde izledim Müge Ceyhan'ın bu sergide yer alacak işlerini ve neler sezinledim hemen aktarmaya çalışayım. Öncelikle pek cesur bir genç Müge ve dengeleri yerli yerinde. Ayrıca yaşı gereği renklerine de yeterince özgürlük tanımış ve zamanını geleceğine inancıyla güçlendiriyor.... Bu teşhisten, bu tespitten sonra geçelim açıklamalarına... Evet pek cesur, eveleyip gevelemeden ifade etmenin gayretinde. Gayet net, apaçık tutarlı... Dengeleri yerli yerinde derken, o lekelerini neredeyse matematiksel bir düzenin içgüdüsüyle, dahası var, bilinciyle sunuyor. Hatta deneyin dilerseniz değişik açılardan ve ters yüz ederek bakın o çalışmalara, inanıyorum ki hep olumlu sonuçlara varacaksınız. Tabii renkleri de aynı oranda özgür ve "varım" demenin cesareti, hatta cüreti içinde. Ve son olarak o cümleyi tekrarlayayım: "zamanını geleceğine inancıyla güçlendiriyor."

Timur Taştekin

Bu arada yolu düşenler için, Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nin giriş katında yer alan ve fakülte öğretim üyeleri tarafından oluşturulmuş olan Geleneksel Türk Sanatları Sergisi de görülmeye değer, söyleyeyim. Oraya kadar gitmişken, bu tarih dolu fakültenin bahçesine çıkıp, boğazın havasını içinize çekmeyi ve dinlenip, tazelenmeyi unutmayın...

2010-01-07T12:00:00.001+02:00

Yapı Kredi Vedat Nedim Tör Müzesi’nin yeni sergisi “Sikkeler Ne Anlatır? Ortaçağ Anadolu Sikkelerinde Simgeler ve Çokkültürlülük” sikkeler üzerinden Anadolu’nun görsel zenginliğine ışık tutuyor. Sergi, Yapı Kredi’nin sahip olduğu 55 bin parçalık dünyanın üçüncü büyük sikke koleksiyonundan seçilerek oluşturuldu.

Fotoğraf Yapı Kredi Yayınları Kültür'e aittir...

Lidyalıların ilk madeni parayı basmalarından bu yana para, çok fazla şekil değiştirmedi. Maden üzerine basılan bu sikkelerde devletin arması, sikkeyi bastıran hükümdarın adı, sikkenin basım tarihi, değeri ve basıldığı şehrin ismi gibi çeşitli veriler bulunur. Sikkelerde, bunların yanısıra, Anadolu uygarlıklarının, kültürlerinden, mitolojilerinden, bulundukları coğrafyadan, yaşadıkları olaylardan hareketle, çoğu kez simgesel değerler atfettikleri çeşitli figürler de göze çarpmaktadır.

Çalışma Sait Maden'e aittir...

Yapı Kredi Kültür Merkezi Sermet Çifter Salonu ise bu ay, “Bir Usta, Bir Dünya” sergi dizisinin bir yenisine ev sahipliği yapıyor. Türk grafik tasarım kültürünün mimarı, sanatçı, şair ve çevirmen Sait Maden üzerine hazırlanan “Bir Usta Bir Dünya: Sait Maden / Tasarımcı, Sanatçı, Şair…” adlı sergi, 18 Aralık 2009 - 24 Ocak 2010 tarihleri arasında ziyaret edilebilir.

Sait Maden, elli yıldan fazladır grafik tasarım ve resim gibi değişik alanların her birinde benzersiz bir verim ve yetkinlikle üretiyor. Sanatçı, tasarladığı 8 binden fazla kitap ve dergi kapağıyla belki de bir dünya rekoruna sahip. Maden, daha 13 yaşlarında şiirler yazmaya başlayan, o yaşlarda aruz bilen, 16’sında Fransızca ve Osmanlıca öğrenmeye başlayan, 18’inde Fransız şairlerinden çeviriler yapan, Baudelaire’den “Moesta et Errabunda” çevirisiyle Varlık dergisinin bir yarışmasını kazanan, Lorca’yı anadilinden çevirebilmek için İspanyolca öğrenen bir şair ve çevirmen aynı zamanda.

Not: Yukarıda ki yazılar ilgili sergilerin basın bildirileridir... Ayrıntılı bilgi için buradan...

Engellemeler/ Obstructions

2010-01-04T12:00:00.003+02:00

Yapı Kredi Kâzım Taşkent Sanat Galerisi, 25 Aralık 2009 – 30 Ocak 2010 tarihleri arasında Ali Kazma’nın “Engellemeler/ Obstructions” adlı video serisinden bir seçkiye yer veriyor. Dün akşam üstü uğradığımda, hayat içerisinde sürekli değişip duran, farkında olarak yada olmayarak olup biten, gözden kaçan bir çok hayat durumunu yanyana ve altalta karelerde görme imkanını buldum. Şimdi gelin, sanatçı Ali Kazma'nın, Yapı Kredi Kültür Yayınları'nda yayınlanan basın bildirisine bir göz atalım...

Fotoğraf: Muhsin Akgün

Ali Kazma “İstanbul Yaya Sergileri 2” için ürettiği “today/bugün” (2005) adlı çalışmasında, Karaköy ve Tünel semtlerinin günlük görsel kaydını tutmuş, 1–3 dakikalık kısa video çalışmalarında kamerasını bölgedeki mikro üretimin değişken ritmi ve dokusuna, günlük hayatta pek de farkına varmadan yanından geçip gittiğimiz, ancak kamusal alanda Aralıksız şekilde sürdürülmekte olan üretim, bakım, onarım etkinliklerine yöneltmişti. Sanatçı bu çalışmanın ardından başlattığı “Obstructions” serisinde, “Bugün”ün içeriğini daha da genişletip, daha farklı ve karmaşık üretim biçimlerine açıyor, ‘insanın kendisini ve onu çevreleyen dünyayı inşa etme, dönüştürme, ve koruma dürtüsünü ve bunun insan doğası içindeki anlamını” kavramayı hedefleyen uzun soluklu bir projeye dönüştürüyor. Kazma, bir ameliyat odası, İstanbul yakınlarında bir çelik fabrikası, mezbaha, bir seramik sanatçısının atölyesi, Dolmabahçe Sarayı saat ustasının atölyesi, kot fabrikası gibi çeşitli onarım/üretim/yaratım alanlarına girerek, insanın kullanım veya tüketim için şeyleri dönüştürme ya da üretme kapasitesini, etkinliğini ve değerlerini araştırıyor.

“Obstructions” serisini oluşturan videolar tek başlarına gösterilebildikleri gibi, sanatçının bunlar arasında kurduğu güçlü kavramsal ve görsel iletişim, farklı kombinasyonlar halinde bir arada gösterilmelerine de izin veriyor, her farklı seçki ve yerleştirme biçimi, serinin görsel ve kavramsal içeriği için farklı ve çok katmanlı okuma imkânları açıyor.

Hayatın Her Ayrıntısında Sanat...

2009-12-29T20:30:00.003+02:00

Öncelikle kocaman bir tebrik. Çünkü sevgili ve çok değerli tiyatrocu Tomris Çetinel, Konya Devlet Tiyatrosu’nda harika bir oyunu sahneye koyuyor: Gılgameş. Umut Toprak’la birlikte paylaştıkları sahneden izleyiciye inanılmaz bir hazzın tadını yaşatıyor (bkz not1). Esiyor, gürlüyor, Gılgameş’in ölümsüz destanını anlatıyor. Şöyle sesleniyor;

O ki dünyanın bütün bilgeliklerini aldı, bize adını bıraktı ölümsüz GILGAMEŞ. Dünyayı bir ucundan tuttu ve yürüdü diğer ucuna, bırakmadan. Dünyanın bütün yollarını aştı, bütün sularını geçti. Gizlerin perdelerini yırttı, sırlarına erdi. Yeryüzündeki ve gökyüzündeki, suyun dibindeki ve toprağın derinindeki bütün canlılarla soluk aldı. Her şeyi gördü. Ölümü sordu ve ölümsüzlüğü Gör yurdum! Dünya üzerinde yazılmış ilk destanı anlatacağım size, ölümlü Gılgameş’in ölümsüz öyküsünü.

Kitap okumalarında bana eşlik eden başarılı küçük klasikçilerin albümü var elimde... Yeni tanıştım onlarla ama çok sevdim. Vox Angeli - Gloria albümünden her ezgi dinlenilesi ve huzur bulunası... Üstelik bu grupta ki sanatçıların yaşlarının 12 – 15 arasında değiştiğini söyleyelim, bu albümü edinmenizi tavsiye edelim (bkz not 2) ve sinema köşesine yollanalım.

Sinema köşesinde geçtiğimiz aydan bu yana, 3 film vardı. İlk filmimiz – yine – 12 Eylül darbe yıllarına gönderme yapan, izlenirse keyif alınır dediğim türden bir film: Gecenin Kanatları. Beren güzel hatun. Kim ne derse desin yakışıyor filmlere. Üstelik bu hatun kişi tarihi bir geçmişi olan ve yaşanmış gerçekleri anlatan filmlerin içinde olmayı da seviyor kanısındayım... Zira geçen sene Güz Sancısı’nda da oynamıştı. Gidip izlenmeli derim. Sıkıcı filan diyenler, halt etmiş diyorum ve öneriyorum (bkz not 3).

İkinci filmimiz BKM oyuncularının, hocaları Yılmaz Erdoğan eşliğinde çekmiş oldukları adı gibi neşeli, gülümsetici bir film: Neşeli Hayat. Büyük beklenti ile gidilmedikten sonra da son derece keyifli. Yorucu bir akşamüstü alın elinize mısırınızı kolanınızı, üstünüze rahat bir eşofman geçirin, gidin izlemeye (bkz not 4). O senaryo içerisinde ki her şey İstanbul’un arka semtlerinde yaşanıyor zaten. Üstelik filmde ki kadar masum ve onurlu yaşanıyorsa ne âlâ…

Üçüncü filme hâlâ gitmeyen kaldı mı bilmiyorum ama adet yerini bulsun diye yazalım yine de. Burada ki amaç zaten filme gidin gitmeyin kısmından çok, onun hakkında ki yorumumuz ile ilgili. Bahsedeceğimiz film 2012… Söz konusu filmde bir karışıklık olmuş kanısındayım. Çünkü “Kıyamet Günü” olarak adlandıran durum, Nuh’un Gemisi’ne bağlanmış. Bu filmin konusu ancak “Felaket Günü” olabilir. Çünkü söz konusu “Kıyamet Günü” tek bir canlının dahi kalmayacağı bir gündür. Öyle insanoğlunun yapacağı bir gemiyle filan kurtulmak ne yazık ki mümkün olmayacaktır (bkz not 5).

Son olarak bir çocuk oyunu ile kapatalım bu bölümü. Canım Öykü’yü alıp gittiğim ve İstanbul Devlet Tiyatrosu’nun çok başarılı oyunlarından biri: Yağmur Ağacı. Elbette onlar profesyoneller bu işte ama müzikleriyle, oyunun hızlı akışıyla ilgiyi canlı tutmayı başarıyorlar. Son tebrik ve yarınları teslim edeceğimiz çocuklarımız için yapmış oldukları özverili işler için en büyük teşekkür onlar için. Bu arada özel tiyatrolara ve belli belirsiz çeşitli yerlerde sergilenen oyunlara giderken, lütfen iyice araştırarak hareket edin. Gizliden gizliye mesaj içeren ve çocuklarımızın aklına çeşitli görüşleri, fikirleri sokmak için uğraşan birilerinin olduğunu unutmayın! Onlara sanatı, sanatçıyı, doğruyu ve güzeli göstermek olan amacımızın, hiç istemediğiniz bir yöne kaydırılabileceğini aklınızdan çıkarmayın. Özellikle çocuk oyunlarına bilet alırken, Şehir Tiyatroları ve Devlet Tiyatroları’nın oyunları ile kendini ispatlamış özel tiyatroların oyunlarını seçmeye özen gösterin. Çocuklarımızın aydın, çağdaş ve ileri görüşlü yetişmeleri, parlak ve yaratıcı hayal gücüne sahip olmaları çok önemli. Dikkat edin…(bkz not 6)

Not 1: Konya Devlet Tiyatrosu oyunu Gılgameş ayrıntılar… İlgili fotoğraf Devlet Tiyatrolarına aittir.

Not 2: Vox Angeli – Gloria albümünden Chanter…

Not 3: Gecenin Kanatları filmi ayrıntılar…

Not 4: Neşeli Hayat filmi ayrıntılar…

Not 5: 2012 filmi ayrıntılar…

Not 6: İstanbul Devlet Tiyatrosu oyunu Yağmur Ağacı ayrıntılar… İlgili fotoğraf Devlet Tiyatrolarına aittir.